Recensies

From Paris With Love

Ruim vijftien jaar na Pulp Fiction en een karrenvracht matige films verder, moeten we misschien gewoon niet meer zo veel van John Travoltafilms verwachten. Ook From Paris With Love valt tegen, maar Travolta zelf knalt gelukkig harder dan ooit van het scherm als ultieme gangster Charlie Wax, die zich met gemak met Vincent Vega uit Pulp Fiction had kunnen meten. Het sterke spel van Travolta doet echter met heimwee verlangen naar een podium als Pulp Fiction, waar zo'n prestatie wel volledig tot zijn recht kan komen. Niet voor niets is het hoogtepunt van From Paris With Love het moment waarop Charlie Wax een 'Royale with Cheese' wegwerkt. Goeie oude tijd. Lees verder

Case 39

Het kind als personificatie van de duivel; het is van oudsher een dankbaar thema voor horrorfilms. Van klassiekers als The Excorcist en The Omen in de jaren zeventig tot aan het heel aardige Orphan vorig jaar: kinderen zijn eng. Laat hun naïeve onschuldigheid je niet verblinden, want stiekem zijn ze niets minder dan het ultieme kwaad. Ook Case 39 past binnen deze traditie en regisseur Christian Alvart speelt in zijn film met zichtbaar plezier met de genreregels. Lees verder

The Road

Waar schrijver Cormac McCarthy de wereld met No Country for Old Men al enigszins naargeestig beschreef, ging hij met zijn meesterwerk The Road nog een stuk verder. Deze wereld is voor niemand geschikt; niet voor oude mensen, maar ook niet voor jonge. Het hoe en waarom van de verwoesting van de wereld is in The Road niet eens meer een vraagstuk van belang. De gruwelijke nasleep, daar gaat het om. De sterke, fragmentarische structuur van het boek is in de film gehandhaafd. De impact is, mede door het ijzersterke acteerwerk en de prachtige beelden, misschien wel versterkt. Lees verder

Lebanon

Ze zijn op weg naar Saint-Tropez, de soldaten in Lebanon. Saint-Tropez is het codewoord voor de relatief veilige haven die de jonge militairen in de film moeten zien te bereiken. Voor ze daar aankomen, moeten ze zich echter wel een weg zien te banen door het Libanese land dat verscheurd wordt door de inval van het Israëlische leger. Het is een tocht die van de jongens mannen maakt, hen verbroedert en uit elkaar drijft, maar hen bovenal laat kennismaken met de hel die oorlog heet. Lees verder

Gainsbourg (vie heroique)

Als een biopic over het leven van de Franse chansonnier Serge Gainsbourg het heroïsche leven van Gainsbourg wordt genoemd, hoop je dat de titel ironisch is bedoeld en de film toch nog een kritische houding tegenover zijn hoofdpersoon aanneemt. IJdele hoop, zo blijkt na het kijken van het filmdebuut van Joann Sfar. Sfar is overduidelijk fan van Gainsbourg en fans maken nu eenmaal zelden goede films over hun idolen. Gainsbourg, Vie Héroïque is helaas geen uitzondering. Lees verder

Dear John

Het grote publiek weet het pas sinds de verfilming van The Notebook, maar Nicholas Sparks is al veel langer de koning van het romantische verhaal. Naast het feit dat Sparks ons in al zijn boeken steeds weer ongekend meeslepende liefdesdrama's geeft, lukt het hem ook als één van de weinigen telkens weer grote clichés te ontwijken. Zo ook in Dear John, die daarom nergens echt voorspelbaar wordt. Het meeslepende liefdesverhaal komt dit keer helaas minder uit de verf dan in The Notebook; daar is de film net iets ambitieus voor en stellen Amanda Seyfried en Channing Tatum net iets te veel teleur. Lees verder

Alice In Wonderland OV 3D

Het belangrijkste resultaat van de mogelijke boycot van Alice in Wonderland door de grote Nederlandse bioscoopketens? Dat Pathé de film nu zelfs nog een week eerder in haar bioscopen heeft uitgebracht om maar optimaal te kunnen profiteren van de publiciteit rondom de film. Het is een wat goedkope marketingtruc die bovendien onnodig is. Tim Burtons Alice in Wonderland kan op eigen kracht namelijk ook heel goed mensenmassa's op de been brengen. Lees verder

Zwart Water

Een groot verlaten landgoed is niet de meest ideale plek om rond te waren, getuige de eindeloze stroom aan horrorfilms uit Japan, Zuid-Korea en de Verenigde Staten. Voeg daar een ronddolende geest van een klein meisje aan toe en je hebt een blauwdruk voor een formulematige horrorfilm. Met Zwart Water heeft Nederland eindelijk een film van eigen bodem in de bioscopen draaien die uit hetzelfde hout gesneden is als zijn buitenlandse horrorbroertjes. Zwart Water is echter geen remake, maar een psychologische thriller die op eigen benen staat, maar dikwijls tegen zijn voorbeelden aanleunt. Lees verder

Bad Lieutenant: Port Of Call New Orleans

De aankondiging van deze 'remake' van Abel Ferrara's Bad Lieutenant deed nogal wat stof opwaaien, vooral toen Ferrara zei dat alle betrokkenen moesten "sterven in de hel". Regisseur Werner Herzog reageerde hier stoïcijns op door te zeggen dat hij niet wist wie Ferrara was en Bad Lieutenant nooit gezien had. Bad Lieutenant: Port of Call - New Orleans is dan ook niet bepaald een remake te noemen, maar eerder een film die enkele basiselementen deelt met het 'origineel'. Verder wordt de film gekenmerkt door typische Herzogwaanzin, absurde humor en een aantal geniale scènes. Lees verder

Lourdes

Mariabeelden met neonaureolen, galmende, massale kerkdiensten en eetzalen vol gelatinepuddinkjes: de Oostenrijkse regisseuse Jessica Hausner lijkt het beroemde Franse bedevaartsoord Lourdes in eerste instantie te schetsen als een wereld die is opgetrokken uit kitsch en troosteloosheid. Maar al snel blijkt ze ook oog te hebben voor de oprechte hoop van de ongelukkige bedevaartgangers en het mededogen van hun begeleiders. Ook Hausners hoofdpersoon Christine, een jonge vrouw in een rolstoel, is sceptisch over de groepsbedevaart waaraan ze meedoet - tot ze in de greep raakt van de mogelijkheid te genezen van haar ziekte MS. Maar als wonderen bestaan, heeft zij er dan ook recht op? Lees verder

Videocracy

De openingsbeelden van Videocracy zijn zo toepasselijk voor de rest van de film dat je het gevoel hebt in de maling te worden genomen. We zien zwart-witbeelden van een tv-studio, waarin de opnames van een van een van de allereerste Italiaanse tv-programma's plaatsvinden. De verteller meldt dat het gaat om een quiz, waarbij kijkers kunnen bellen naar de studio om vragen te beantwoorden. Als ze de vraag goed hebben, begint een huisvrouw in de studio aan een striptease. Er is weinig veranderd in de afgelopen decennia... Lees verder

The Book of Eli

Het einde der tijden was nog nooit zo populair. Vorig jaar ging de hele wereld eraan in het grootse en bombastische 2012 en binnenkort gaat het langverwachte The Road in première, dat de verwoestingen weliswaar subtieler, maar ook veel indringender in beeld brengt. Eerst is het echter nog de beurt aan The Book of Eli, een film die in vele opzichten tussen 2012 en The Road in zit. The Book of Eli is net als The Road rauw en deprimerend, maar biedt daarnaast ook ruimte aan grootse ontploffingen, flitsende actiescènes en het mooi opmaken van Mila Kunis. Hierdoor is de film waarschijnlijk toegankelijker dan The Road, maar zullen we hem ook iets eerder weer vergeten zijn.
Lees verder

Invictus

De voormalig ‘zwijgende cowboy’ Clint Eastwood maakt met Invictus zijn eerste film over een politiek-historisch figuur: Nelson Mandela. Hij stuurt de film die begint als een politiek drama echter steeds meer in een richting die je niet direct zou verwachten: die van het klassieke sportmelodrama. Eastwood laat vervolgens wel zien als regisseur beide genres tot in de puntjes te beheersen.
Lees verder

Chloe

Eyes Wide Open

Hoe onmogelijk kan een liefde zijn? Weinig onmogelijker dan die tussen een keurig getrouwde orthodox-joodse slager in Jeruzalem en zijn knecht. De jonge Israëlische regisseur Haim Tabakman schrikt er niet voor terug zijn eerste speelfilm over zulke controversiële geliefden te laten gaan, en cast ook nog eens het in Israël hysterisch populaire, zingende en acterende ‘hunk’ Ran Danker als de slagersjongen. Het resultaat is een film die vooral te omschrijven valt als moedig.
Lees verder

The Last Station

Bij een film over de nadagen van Lev Tolstoj, de vermaarde Russische auteur van onder andere Oorlog en Vrede en Anna Karenina, verwacht je misschien niet zo snel een ouderwets romantische film over ontluikende liefdes en gepassioneerde huwelijken. Toch is dat precies wat The Last Station te bieden heeft. Meer dan over de auteur Tolstoj, waar toch ook meer dan voldoende over te zeggen valt, gaat deze film van Michael Hoffman namelijk over de alles overwinnende kracht van de liefde. Lees verder

The Lovely Bones

Het moet een vreemde gewaarwording zijn geweest voor Peter Jackson: met de voltooiing van de opnamen van King Kong in 2005 kwam een periode van zes jaar tot een einde, waarin hij zijn twee grote droomprojecten werkelijkheid zag worden. Het succes van zowel Lord of the Rings als King Kong gaven de Nieuw-Zeelandse regisseur de mogelijkheid welke film dan ook te maken. Hij koos er niet voor om zich op de eerste de beste film te storten, maar te wachten tot hij het door velen geliefde boek The Lovely Bones (De Wijde Hemel) kon verfilmen. Na vier jaar strijd verschijnt de film dan eindelijk in de Nederlandse bioscopen. Is dit het langverwachte meesterwerk of kan Jackson zich maar beter op actiegerichtere films concentreren? Lees verder

J'ai tué ma mère

De pas twintigjarige Canadees Xavier Dolan heeft talent. Zoveel is wel duidelijk na het zien van J'Ai Tué Ma Mère. Dolan schreef het scenario, regisseerde de film én speelde de hoofdrol. En dat heeft een prima debuutfilm opgeleverd die reeds meerdere prijzen wist te winnen. Op het festival van Cannes kreeg de film maar liefst drie onderscheidingen, waaronder de Prix Regards Jeune, en op het festival van Rotterdam won de film de MovieSquad Award. De film zit dan ook goed in elkaar en kent scherpe dialogen, sterke acteurs, bijzondere karakters, een ongewone cameravoering en fijne muziek. Toch balanceert de film regelmatig op het randje van pronkzuchtige aanstellerigheid. Lees verder

Visage

Tsai Ming-Liang is een gevestigde naam in de arthousewereld, met veelvuldig bekroonde films als The Wayward Cloud en Vive L'Amour. Maar waar de extreem lange takes en de schaarse dialogen in zijn films vaak voor lief worden genomen omwille van zijn visuele meesterschap, maakt hij het in Visage toch echt te bont. Hemeltergend traag, met een plot dat zich pas in het laatste kwartier enigszins begint af te tekenen, is dit een zeldzaam ondoorgrondelijke en pretentieuze film, die de kijker bovendien minacht door geen enkel aanknopingspunt te verschaffen. Lees verder

Harry Brown

Jongere generaties kennen Michael Caine vooral van zijn vaderlijke rollen van de afgelopen tien jaar, maar kenners en oudere generaties weten wel beter: Caine is een boef, een schurk, een spion en bovenal een keiharde gangster. Caine is de nietsontziende Jack Carter uit Get Carter (niet die verschrikkelijke remake met Sylvester Stallone). In Harry Brown keert Caine terug naar die wortels. In zijn eentje maakt hij de film daarmee de moeite waard, want voor de rest wordt het niveau van zijn acteerprestatie of zijn oude films bij lange na niet gehaald. Lees verder

Daybreakers

Ach en wee. Alweer een vampierfilm in de bioscoop. Ideeënarmoede ten top daar in Amerika. Tenminste, dat dacht ik voordat ik Daybreakers zag. Maar eigenlijk is deze prent best wel tof en origineel. Er is weinig zo leuk als lage verwachtingen die naar boven bijgesteld moeten worden. Lees verder

Iep!

Gangsterboys

Allereerst een waarschuwing voor degenen die me gaan beschuldigen van cynisme of het feit dat ik de film te serieus zou nemen: stop hier met lezen. Hieronder zul je namelijk weinig positieve dingen horen over Gangsterboys. Ik heb de laatste jaren veel slechte Nederlandse films gezien, variërend van Het Woeden der Gehele Wereld tot Spion van Oranje en Gangsterboys verdient moeiteloos een plek in dit illustere rijtje. Lees verder

Shutter Island

Als Martin Scorsese een nieuw project aankondigt, dan ritselt het celluloid een beetje. En niet zonder reden, want de regisseur heeft al zo'n veertig jaar lang een ongenaakbare reputatie. Daarom ritsel ik als kijker altijd een beetje mee. In Shutter Island werkt de filmmaker bovendien voor een vierde maal samen met Leonardo DiCaprio, een verbond dat beide heren in het verleden geen windeieren legde. Lees verder

Het Regent Gehaktballen

Algemeen Dagblad:
"Het energieke avontuur is op alle fronten geslaagd. De computeranimaties zien er in 3D prachtig uit, de personages zijn geestig en Flints belevenissen zijn bij vlagen razend spannend."

Het Parool:
"De film komt alleen in een uiterst matte Nederlands nagesynchroniseerde versie uit. Dat de film desondanks erg leuk blijft, is een bijzondere prestatie."

De Volkskrant:
"Een rampenfilm met een plaatselijk voedseloverschot. Tikkeltje slap scenario, maar de animatie is alleraardigst – zeker in 3D."

NRC Handelsblad:
"Onder de redelijk amusante oppervlakte zit een serieuze boodschap over vetzucht, overgewicht en (genetisch) gemanipuleerd voedsel."

Preview:
"In Cloudy with a Chance of Meatballs is vooral geïnspireerde gekte. Tussendoor serveren de makers sympathieke zijlijntjes over het ouderschap en een opbloeiende romance."
 

Tales from the Golden Age

Het Gouden Tijdperk, zo noemde de Roemeense dictator Ceausescu de laatste vijftien jaar van zijn communistische schrikbewind. In werkelijkheid waren de jaren tachtig een dieptepunt voor zijn van vrijheid en voedsel verstoken volk. De Roemenen overleefden op zwarte humor. In de lange rijen voor de praktisch lege winkels vertelden ze elkaar 'urban legends' over het absurde leven onder Ceausescu's vuist. Die verhalen zijn de basis van Tales from the Golden Age: van een in de keuken vergast varken tot een zweefmolen die van de regering moet blijven draaien. Lees verder

Nine

Er bestaat nog altijd een duidelijke scheidslijn tussen de wereld van film en die van theater, zo mag je concluderen na het zien van Nine. Want hoe vertaal je een levendige show succesvol naar een plat scherm? Waar het concept op de planken in Broadway uitstekend werkte, blijkt dat voor een versie op celluloid een hoop meer uit de kast moet worden gehaald om de musicalmagie tot leven te wekken. Rob Marshall, die eerder goede zaken deed met de musicalverfilming Chicago, lijkt met Nine verdacht veel weg te hebben van hoofdpersonage Guido Contini. Net als Contini kampt Marshall met een regieblokkade en daar is een heel peloton aan Oscarwinnaars de dupe van. Lees verder

Gevangenen van de grond

A Single Man

Als een gevestigd modeontwerper als Tom Ford zijn speelfilmdebuut maakt, verwacht je hevig gestileerde beelden, weelderige kostuums en een wat kitscherige visuele stijl. Die krijg je ook allemaal, maar de grote verrassing is dat de beelden de inhoud zelden in de weg staan en de thematiek van de film alleen maar versterken. Hierdoor is A Single Man niet alleen visueel een beeldschone film, maar ook inhoudelijk een van de beste debuten in tijden. Lees verder

The Box

Zou regisseur Richard Kelly een 'one trick pony' zijn? Iemand met maar één trucje in zijn mars? Het is nog wat vroeg om die conclusie te trekken, aangezien de man nog maar net drie speelfilms op zijn conto heeft, maar zijn nieuwste project geeft geen blijk van een positieve ontwikkeling. Lees verder

Astro Boy

Bij verfilmingen, remakes, reboots, 'reimaginings' of andersoortig hergebruik van ouder materiaal, is er altijd het probleem van de nostalgische gevoelens bij fans van de originele bron. Denk aan het geklaag over films als Watchmen, The Matrix: Revolutions, Daredevil, etc. Liefhebbers van de oorspronkelijke graphic novel, film of comic voelen zich verraden door de makers van de films, die met 'hun' personages aan de haal gaan en iets creëren dat het origineel onvoldoende eer aandoet. Ook de computergeanimeerde filmversie van de in Japan zo geliefde Astro Boy liet volgens velen te wensen over. Zo zou de robot er te oud uitzien, ontbraken zijn kenmerkende lange wimpers en had hij een lange, in plaats van een korte broek aan. Veel Nederlanders zullen Astro Boy echter niet kennen, en vooral de kinderen - voor wie de film toch echt bedoeld is - zal het niets interesseren dat bepaalde dingen anders zijn. En dan wordt het ineens een erg vermakelijke film. Lees verder

The Imaginarium of Dr. Parnassus

Terry Gilliam heeft een indrukwekkend oeuvre. Hij begon ooit als animator bij Monty Python's Flying Circus, regisseerde vervolgens de films van deze groep komedianten en begon daarna een eigen carrière als regisseur. Met titels als Brazil, The Fisher King, Twelve Monkeys en Fear & Loathing in Las Vegas onderscheidde hij zich als een originele auteur met een geheel eigen visuele stijl en kenmerkende fantasie. Het afgelopen decennium leek hij de weg echter kwijt te zijn met een project dat hem uit handen werd genomen door de studio (The Brothers Grimm) en een persoonlijk project waar alleen echte diehardfans mee uit de voeten konden (Tideland). Maar nu, op de valreep, is hij weer in topvorm met zijn beste film in jaren. Lees verder

Un prophète

Het gevangenisdrama Un Prophète won vorig jaar in Cannes de Grand Prix en wist binnen vijf weken ruim een miljoen Franse bezoekers naar de bioscoop te trekken. Dat dat volkomen begrijpelijk is, kunnen we nu gelukkig ook hier zien. Of beter: ervaren, want Un Prophète is een film waar je volledig in op kunt gaan. Het realistische verhaal wordt rauw maar prachtig gestileerd in beeld gebracht en tegelijkertijd regelmatig onderbroken door bizarre droomsequenties en vervreemdende effecten. Omdat Audiard dit alles prima in balans weet te houden, is de film uitermate geslaagd te noemen en kan nu reeds worden bijgeschreven in de beste-film-van-het-jaarlijstjes. Dat het scenario zo nu en dan wat rammelt, is slechts een onbenullige kritische noot. Lees verder

Edge of Darkness

Mel Gibson is terug als hoofdrolspeler in het als actiethriller neergezette Edge Of Darkness. De trailer doet je zelfs afvragen of hij, net als in Payback (1999), wederom 'No More Mr. Nice Guy' is. Hier wordt echter weinig van waargemaakt, want Gibson is vooral een agent met een doodgeschoten dochter op zoek naar antwoorden die voorspelbaar gecompliceerd blijken. Lees verder

Millennium 2: De Vrouw Die Met Vuur Speelde

Er is iets vreemds aan de hand met dit tweede deel van de filmtrilogie naar de Millenniumboeken van Stieg Larsson. Waar het eerste deel een volwaardige bioscoopfilm was, compleet met hoog aangeschreven regisseur en aardig budget, wordt deze ambitie voor het tweede (en derde) deel van de serie overboord gezet. Weg is de regisseur die zo gewild was, weg is het idee van een bioscoopfilm. Millennium deel twee en drie moesten een miniserie vormen die louter op tv te zien zou zijn. Een vreemde keuze, vooral gezien het succes van de eerste film. Gelukkig kwamen de producenten tot inkeer en is Millennium 2: De Vrouw Die Met Vuur Speelde nu toch te zien in de Nederlandse bioscopen. Hoewel...gelukkig? Lees verder

A Serious Man

In feite maken de gebroeders Coen keer op keer dezelfde film. Bijna al hun films gaan over sympathieke, vaak ietwat dommige figuren die door domme beslissingen (of een speling van het lot) tot over hun nek in de problemen geraken. Denk aan The Dude in The Big Lebowski of aan Llewelyn Moss in No Country for Old Men. Ook in A Serious Man wordt dit beproefde concept door de Coens trouw gevolgd. De uitvoering ervan is echter zo goed en de context zo origineel dat een herhaling van zetten geen moment dreigt en A Serious Man al snel uitgroeit tot een van de hoogtepunten in een al zeer indrukwekkend oeuvre. Lees verder

Did You Hear About The Morgans?

Hugh Grant heeft er geen zin meer in. Hij roept al een tijdje dat hij wil stoppen met acteren en dat is in zijn laatste film duidelijk te zien. Na Did You Hear About the Morgans mag hij met een gerust hart het filmtoneel verlaten, want op zijn routinematige spel zit niemand meer te wachten. In het verleden wist hij met films als Four Weddings and a Funeral en Two Weeks Notice nog menig vrouwenhart (en soms ook mannenhart) te verwarmen, maar nu is hij helaas weinig vernieuwend meer. Lees verder

Up In The Air

Waar te beginnen met het beschrijven van de genialiteit van Up in the Air? Bij het griezelig actuele tijdsbeeld dat de film schetst? Bij het scherpe scenario van Jason Reitman? Of toch bij de geweldige George Clooney in de hoofdrol? Het is een vraag die door iedereen anders beantwoord zal worden, maar een ding is zeker: Up in the Air is een van de beste Amerikaanse films in tijden en een bewijs dat uit Hollywood nog steeds fantastische films kunnen komen. Lees verder

Le Concert

Sovjet-Unie in de jaren zeventig van de vorige eeuw. De periode van de Grote Stagnatie viert hoogtij onder de zielloze leiding van Leonid Brezjnev. De KGB is oppermachtig en de Joden zijn staatsvijand nummer één. Andreï Filipov, de befaamde dirigent van het Bolsjoi Orkest, weigert de Joodse orkestleden te ontslaan en roept daarmee de woede van de autoriteiten over zich af. Het orkest wordt ontbonden en Filipov eindigt als de schoonmaker van zijn geliefde Bolsjoi theater. Dertig jaar later onderschept hij een fax uit Parijs met de uitnodiging een concert te komen geven in het beroemde Théatre du Châtelet en ziet hij zijn kans schoon zich te wreken op de autoriteiten voor de gebeurtenissen uit het verleden. Dit gegeven vormt het uitgangspunt voor het lichtvoetige Le Concert. Lees verder

Where The Wild Things Are

De problematische voorgeschiedenis van Where the Wild Things Are deed het ergste vermoeden. De opnames begonnen in 2006, maar na ontevredenheid van Warner Bros. moest regisseur Spike Jonze het nodige werk verzetten om de dure film (honderd miljoen dollar) voor een zo breed mogelijk publiek geschikt te maken. De zorgen waren echter nergens voor nodig, want nu de bewerking van het zeer geliefde prentenboek van Maurice Sendak eindelijk gereed is, wordt duidelijk dat Jonze een unieke film heeft gemaakt die in 101 minuten laat zien hoe het voelt om een kind te zijn. Lees verder

The Barefoot Contessa (re-release)

De keerzijde van roem vormt een dankbaar thema voor Joseph L. Mankiewicz om de Amerikaanse droomfabriek eens kritisch onder de loep te nemen. Vol weelderige kostuums en exotische locaties geeft The Barefoot Contessa, dat het Filmmuseum nu in een vernieuwde restauratie uitbrengt, een aardig beeld van Hollywood in de jaren vijftig. Zelfs het talent van Mankiewicz en sterren Ava Gardner en Humprey Bogart kunnen echter niet verbloemen dat de film een wel heel oppervlakkig verhaaltje vertelt. Lees verder

Sherlock Holmes

In de ruim tweehonderd keer dat hij opdook in films en tv-series werd het personage Sherlock Holmes vaak in een filmnoir-achtige setting geplaatst. Een voor de hand liggende keuze, omdat het negentiende-eeuwse Londen nou eenmaal rijk is aan donkere straatjes, fabriekspanden en grijze rookpluimen. Door de tijd heen ontwikkelde Holmes echter een stoffig imago, omdat hij de misdaad bestreed met zijn intellect en niet met zijn vuisten. Anno 2010 kun je daar natuurlijk niet meer mee aankomen, zo moet Guy Ritchie hebben gedacht. De regisseur van hippe misdaadfilms als Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch voorziet de speurneus op verfrissende wijze van een hedendaagse wijsheid. Lees verder

The Player

John Appel bewees met Zij Gelooft In Mij (1999) een groot portretmaker te zijn. Met deze fantastische film over André Hazes verwierf hij bovendien landelijke naamsbekendheid als documentairemaker. The Player, gekroond tot ‘beste Nederlandse documentaire’ op het IDFA, wordt dan ook aangekondigd als ‘de nieuwe John Appel’. Het is een zeldzaamheid in het Nederlandse documentaireland. Dat is voor een groot deel onterecht, zo bewijst The Player maar weer eens. Lees verder

The Men Who Stare At Goats

Het is knap, maar het is de makers van The Men Who Stare at Goats gelukt om een film over een hippielegereenheid die superkrachten probeert te ontwikkelen, met het komische talent van onder anderen George Clooney, Jeff Bridges en Kevin Spacey, slechts sporadisch mild amusant te maken. Lovenswaardig is dat niet, eerder gemakzuchtig. Lees verder

It's Complicated

It's Complicated: een relatiestatus die op Facebook al lang is ingeburgerd, maar misschien wel nooit helemaal duidelijk zal worden. Als titel voor een romantische komedie schept de omschrijving hoge verwachtingen, maar als die film dan een vrij standaard genrefilm blijkt te zijn die alle verplichte tussenstations aandoet, valt het met die ingewikkeldheid reuze mee. Het is het grootste minpunt in een film die op komisch vlak gelukkig wel heel goed te pruimen is. Lees verder

Avatar

Elke zichzelf respecterende filmliefhebber kijkt al sinds de definitieve aankondiging op 14 juni 2005 uit naar de film die aanvankelijk onder de titel ‘Project 880’ door het leven ging en later definitief werd omgedoopt tot Avatar. Na de overweldigende successen van de twee Terminator-films (1984 en 1991), Aliens (1986) en Titanic in 1997, moest regisseur en schrijver Cameron wachten tot de technologieën toereikend waren om zijn verhaal te visualiseren. Er werd gespeculeerd en men wachtte in spanning af. Toen waren daar de eerste beelden, een trailer en verschillende posters. En de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat deze mij sceptisch maakten. Zó mooi zag het er nou ook weer niet uit in een 2D-zaal. En de posters voldeden in alles aan de Hollywoodblockbusterregels: noch vernieuwend, noch inspirerend. Maar gelukkig, zo heel af en toe maakt een film de hype waar. Avatar bleek in staat om mijn scepsis honderdtachtig graden te doen kantelen: wát een film. Lees verder

Micmacs (à tire-larigot)

Het gebeurt zeer zelden dat een film erin slaagt van begin tot eind een glimlach op je gezicht te toveren. Een film die je meeneemt naar een wereld die zo heerlijk vreemd is dat je er gelijk naartoe wilt. Die je de ene seconde onbedaarlijk hard doet lachen en niet lang daarna met een brok in de keel achterlaat. Micmacs à Tire-Larigot is zo’n film. Het is de langverwachte terugkeer van Jean-Pierre Jeunet, de enige regisseur die zo’n heerlijk vreemde, maar ook lieve film had kunnen maken. Lees verder

De Hel van '63

Het begin van De Hel van ’63 is ronduit matig. Houterige dialogen, slecht acteerwerk, weinig subtiliteit: niks nieuws onder de Nederlandse zon dus. Dat irriteert in het eerste half uur, maar naarmate de film vordert en de personages dan eindelijk het ijs opgaan, gebeurt er iets vreemds: die houterigheid begint iets charmants te krijgen. Hoewel de kwaliteit van de film er niet door verbetert, zorgt die kneuterigheid er wel voor dat De Hel van ’63 een sympathieke, haast aandoenlijke film wordt. Goed is hij niet, maar ach, ze doen zo hun best. Lees verder

The Milk Of Sorrow (La Asustada Teta)

Ik overdrijf niet als ik zeg dat The Milk of Sorrow op de valreep nog de prijs voor het vreemdste uitgangspunt van dit filmjaar wint. Maar hoewel het verhaal over een Peruaanse vrouw die ter bescherming van zichzelf een aardappel in haar vagina heeft ingebracht te bizar voor woorden klinkt, wordt dit vreemde fenomeen door regisseur Claudia Llosa geen moment expliciet toegelicht of belachelijk gemaakt. Daarmee ontstijgt dit uitgangspunt de functie van gimmick en wordt het een symbolische illustratie van de ingrijpende gevolgen van de Peruaanse burgeroorlog. Lees verder

Brothers

Het is een trieste constatering dat vijf jaar nadat Susanne Bier met Brothers een film maakte over de gevolgen van de oorlog in Afghanistan voor de soldaten en de thuisblijvers, de thematiek aan relevantie niets heeft ingeboet. Zonder al te veel wijzigingen aan te brengen in het originele scenario van Bier en Anders Thomas Jensen, kan scenarist David Benioff het verhaal moeiteloos overhevelen naar een Amerikaanse setting, waarin dit prachtige verhaal misschien wel nog beter tot zijn recht komt. Zeker nadat Barack Obama onlangs besloot het aantal Amerikaanse soldaten in Afghanistan te verhogen. Lees verder

Precious

Hoe veel ellende kan een normaal mens verdragen? Het is de belangrijkste vraag die zich opdringt tijdens het kijken van het meesterlijke Precious, een film waarin de gelijknamige hoofdpersoon ongelofelijk veel ongeluk over zich heen krijgt. Het levert een van de meest intense en ongemakkelijke kijkervaringen van dit jaar op en zal menigeen na afloop verleiden tot de gedachte dat het leven dat je zelf leidt zo slecht nog niet is. Lees verder

The Cove

In The Cove volgen we regisseur Psihoyos en zijn team tijdens een spannende zoektocht naar een mogelijke dolfijnenslachting in de Japanse kustplaats Taiji. Direct in het begin laat een voice-over weten dat het de intentie van de makers was om alles legaal te doen. Op het scherm zien we vervolgens infraroodopnames van hekken die worden doorgeknipt en horen we sirenes loeien. De toon is gezet. Wat volgt is een spannend relaas van een ‘undercover operation to photograph the off-limits cove, while playing a cloak-and-dagger game with those who would have them jailed’. Helaas kan deze spanning niet tot het einde worden vastgehouden. Het is echter net zo spijtig dat er überhaupt gekozen is voor een dergelijke spanningsboog, want een zekere sensatiezucht is continu aanwezig. Lees verder

The Limits of Control

Jim Jarmusch’ nieuwste film lijkt in eerste instantie zijn meest minimalistische en in zijn geval wil dat heel wat zeggen. Verhaal, ontwikkeling en uitwerking van personages zijn vrijwel non-existent. Maar The Limits of Control is visueel allesbehalve minimalistisch dankzij het camerawerk van Christopher Doyle. Hoe dan ook zijn de reacties nogal verdeeld. De één ziet er een zenboeddhistisch meesterwerk in, de ander een intellectueel en postmodern spelletje en weer een ander vindt het een doodsaaie film waarin niets gebeurt. Geen van allen heeft ongelijk. Lees verder

Komt een vrouw bij de dokter

Een overmaat aan expliciete seks, slecht geschreven dialogen en houterig acteerwerk. We kennen allemaal de vooroordelen die aan de Nederlandse film kleven. En laten we er vooral niet omheen draaien: Komt Een Vrouw bij de Dokter heeft alle ingrediënten in zich om deze vooroordelen opnieuw te bevestigen. De vrouw met borstkanker en de man die dwangmatig vreemdgaat staan garant voor een overdosis borsten en seks. En de totaal onervaren Reinout Oerlemans zou dan de rest kunnen verpesten. Gelukkig kunnen mensen en films ons verrassen, want Komt Een Vrouw bij de Dokter slaagt op vrijwel alle fronten met vlag en wimpel. Iets meer durf in het negeren van Kluun had alleen nog wel gemogen. Lees verder

John Rabe

Het verhaal van John Rabe is er een dat verteld moet worden. De Duitse zakenman die als hoofd van Siemens China in Nanking, vlak voor de het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, een grote rol speelde bij het verhinderen van Japanse oorlogsmisdaden is misschien wel een net zo aansprekend personage als Oskar Schindler. Maar waar Schindler als een held wordt herinnerd in de geschiedenisboeken, werd het verhaal van Rabe, die veel meer mensenlevens in veiligheid bracht dan Schindler, vergeten. Met deze film krijgt hij het eerbetoon dat hij verdient. Lees verder

Das weiße Band

Oostenrijker Michael Haneke maakte in de jaren negentig furore met een aantal films in eigen land, waarna hij zijn producties naar Frankrijk verhuisde en nog meer controverse, lof en afschuw opriep. Na een verguisd uitstapje naar de Verenigde Staten voor een remake van zijn eigen Funny Games koos hij Duitsland als nieuwe uitvalsbasis. De eerste film die daar nu uit voortkomt is Das Weiße Band, die Haneke voor het eerst de Gouden Palm op Cannes opleverde. Terecht, want zijn nieuwste is een subtiel, sfeervol meesterwerk. Lees verder

Goodbye Solo

In Goodbye Solo stapt de oude en zwijgzame redneck William in bij taxichauffeur Solo, een uiterst positieve en extroverte immigrant van Senegalese afkomst. De eerste lijkt op weg naar het einde, en de ander op weg naar een nieuw begin. De twee maken een afspraak die resulteert in een vrij onmogelijke, maar uitermate warme en boeiende verbintenis. Het levert tevens een heel goede film op, waarin belangrijke levensvragen en thema’s als de dood en de liefde niet worden geschuwd. De bekende Amerikaanse filmcriticus Roger Ebert ziet regisseur Bahrani als de ‘new great American director’. En daar is wat voor te zeggen. Lees verder

The Hours

Brigitte van Meurs
Een roman verbindt drie vrouwen, levend in drie tijdperken. Virginia Woolf schrijft die roman (1923), Laura Brown leest hem en identificeert zich met de hoofdpersoon (1951) en Clarissa Vaughan is min of meer de hedendaagse versie van de hoofdpersoon (2001). Regisseur Stephen Daldry (Billy Elliot) maakte van de knap geconstrueerde roman van Michael Cunningham een aangrijpende en verrassend heldere film, waarin veel interessante dwarsverbanden te ontdekken zijn. Lees verder

Doubt

Eveline Hagenbeek
Vier Oscarnominaties zijn er al uitgedeeld aan de cast van Doubt. Zowel hoofdrolspelers Meryl Streep en Philip Seymour Hoffman als bijrolacteurs Amy Adams en Viola Davis zijn in de race voor het beeldje. Met de acteursprestaties zit het dan ook wel goed in het drama over een priester die verdacht wordt van het seksueel misbruiken van een misdienaartje. Vooral de scènes waarin voormalig Oscarwinnaars Streep en Hoffman tegenover elkaar staan, zijn een genot om naar te kijken. Lees verder

Moon

Schrijver-regisseur Duncan Jones besluit dat het door zijn beperkte budget slim is om zo min mogelijk acteurs aan te trekken en die vervolgens in een kleine ruimte te laten spelen, om zo het maximale rendement uit zijn geld te krijgen. Sam Rockwell krijgt de kans om zich te bewijzen in een ruimtestation op, jawel, de maan. De manier waarop Jones met dit simpele gegeven de kijker voor de volle 97 minuten weet te boeien mag een bijzondere prestatie genoemd worden. Lees verder

Chéri

La belle Epoque. Parijs in de late negentiende eeuw als het centrum van het culturele universum, waarin schilderkunst, literatuur en design op schitterende wijze hoogtij vierden. Een tijdperk waarin Baudelaire, Dumas en later Toulouse-Lautrec zich lieten inspireren tot zinnenprikkelende meesterwerken. Een periode van intellectuele bloei, maar ook van welgestelde en invloedrijke courtisanes, om wier gunsten in de hooggeplaatste kringen volop werd gestreden, en in wiens beruchte salons zowel het lichaam als de geest in hogere sferen diende te geraken. In een adaptatie van het gelijknamige boek van de Franse schrijfster Colette neemt Stephen Frears ons mee naar de uitlopers van die vervelende periode, waarin de maatschappelijke betekenis van de courtisanes, net als het tijdperk zelf, op zijn retour bleek te zijn. Lees verder

Into the Wild

Naomi Dorré
Gevierd acteur Sean Penn is eveneens een verdienstelijk regisseur. Met Into the Wild levert hij zijn vierde speelfilm af. Het is een drama, gebaseerd op het waargebeurde avontuur van Christopher McCandless (Emile Hirsch), een pasafgestudeerde jongen die zonder bezittingen de wildernis intrekt. Teleurgesteld in zijn ouders en de leugens van de moderne maatschappij gaat hij op zoek naar de waarheid in zichzelf. Lees verder

Nothing Personal

Niet Oorlogswinter, De Storm of Wit Licht won dit jaar de belangrijkste Gouden Kalveren, maar het relatief onbekende Nothing Personal. Het debuut van de Pools-Nederlandse regisseuse Urszula Antoniak maakte na een zegetocht op het filmfestival van Locarno, waar de film vier prijzen won, ook furore op het Nederlands Film Festival. Het is iets te veel lof voor een zeer minimalistische film die weliswaar uitstekend in elkaar steekt, maar ook te weinig vernieuwends biedt om lang te beklijven. Lees verder

Everlasting Moments

Soms worden films gemaakt om een bepaalde boodschap over te brengen, soms zijn ze de uiting van een artiest, soms zijn het investeringen om zoveel mogelijk geld op te brengen. Maar soms wil een filmmaker gewoon een verhaal vertellen, zonder dat hij of zij daarbij diepe filosofische vragen stelt, statements doet over de aard van de mens, commerciele doeleinden heeft of vernieuwend is. Niet dat zulke films geen diepgang of gelaagdheid bevatten, maar het verhaal en de personages komen op de eerste plaats. Everlasting Moments, gebaseerd op de memoires van de dochter van de hoofdpersoon, is zo'n film. Lees verder

De helaasheid der dingen

Nederland heeft niet de grootste filmindustrie ter wereld, daar zijn wij ons terdege van bewust. Waar de Nederlandse film echter als klein gezien kan worden, is de Belgische filmindustrie met recht minuscuul te noemen. Slechts negen films van Belgische bodem verschenen er in het afgelopen jaar, zeven in het jaar daarvoor. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de verfilming van een succesvol en bekroond boek als De Helaasheid der Dingen door de regisseur van Dagen Zonder Lief met veel enthousiasme gepresenteerd wordt. Als deze film dan ook nog de Prix Art et Essai op het filmfestival van Cannes wint, is het feest compleet en een Oscarinzending voor beste niet-Engelstalige film het logische gevolg. Helaas weet de film niet aan alle verwachtingen te voldoen. Lees verder

Fish Tank

'Life is a Bitch' van rapper Nas klinkt over de aftiteling van Fish Tank. Zelden heeft een nummer de strekking van een film beter weergegeven. In het sociaal-realistische drama van Andrea Arnold, dat de juryprijs won op het afgelopen filmfestival van Cannes, stapelen de problemen zich op voor de vijftienjarige Mia, die opgroeit in een grauwe Britse achterstandswijk. Het is een wrange, maar geenszins cynische boodschap in een sublieme film waar alle stukjes op hun plaats lijken te vallen. Lees verder

Terug naar de kust

29 oktober is een datum die in de agenda's van veel Nederlandse boekenfans gemarkeerd staat. Dan verschijnt namelijk de langverwachte verfilming van het succesvolle boek Terug Naar de Kust van Saskia Noort. Na lang twijfelen en het afwegen van verschillende gegadigden, besloot Noort haar 'kindje' aan regisseuse Will Koopman te geven. Deze zou er samen met haar man Lex Wertwijn een film van maken die recht deed aan de spanning en de sfeer uit het boek. Ergens lijkt er echter iets mis te zijn gegaan, want het ontbreekt Terug Naar de Kust zowel aan spanning als aan een goed geconstrueerd verhaal.
Lees verder

North

Een depressieve alcoholist in de sneeuw: het onderwerp van North kan nauwelijks Scandinavischer. Maar wie bang is voor een loodzwaar treurspel mag opgelucht ademhalen - de tagline van North is niet voor niets 'An anti-depressive off-road movie'. De Noor Rune Denstad Langlo verwerkte zijn eigen depressie en jeugdherinneringen tot een droogkomisch regiedebuut. Lees verder

Le hérisson

Wat doe als je elf jaar bent en geen zin hebt in het leven? Juist. Dan pleeg je zelfmoord. Maar niet voordat je echt zeker weet dat er niets mooi is aan het leven. Dit is zo'n beetje de gedachtewereld van Paloma, een intelligent meisje dat ondanks haar jonge leeftijd kampt met grote levensvragen. Lees verder

Capitalism, A Love Story

Michael Moore is de succesvolste en bekendste documentairemaker ter wereld. Dit komt deels doordat hij onderwerpen behandelt die mensen aanspreken, maar vooral ook doordat hij zelf altijd zo aanwezig is in zijn films. Twintig jaar nadat hij voor het eerst volgens zijn bekende werkwijze een maatschappelijk probleem probeerde aan te kaarten in Roger & Me, pakt hij net als in die film de falende Amerikaanse economie aan. Hierbij is hij veel minder te zien dan voorheen (wel te horen overigens), wat de film ten goede komt. Het levert een boeiende aanklacht tegen de rijkeren der aarde op, volgens Moore verantwoordelijk voor de huidige crisis. Het is dit keer verre van grappig, omdat de absurditeiten die aangekaart worden vrij schrijnend zijn, en een stuk minder vergezocht dan bijvoorbeeld Fahrenheit 9/11. Lees verder

The Informant!

Schaduwboekhoudingen, fraude, corruptie en meer van die ellende. Geen ingrediënten voor een komische film, en al helemaal geen ingrediënten voor een hilarische film. The Informant! kaart een akelig onderwerp aan in een film waarbij de kijker regelmatig twijfelt of hij moet huilen of lachen. De vele sitcomsterren en comedians die de film rijk is, allen overigens met heel serieuze rollen, dragen hier alleen maar aan bij. Maar zelfs de gebeurtenissen waar wij eigenlijk alleen om zouden moeten huilen, brengt Soderbergh ons zo subliem, dat wij blijven genieten. Ook al snappen we er op een gegeven moment geen bal meer van. Lees verder

Theo Maassen: Zonder Pardon

Op 9 september vorig jaar ging het zesde cabaretprogramma van Theo Maassen in premiëre in (uiteraard) Eindhoven. Na een tour van een jaar verschijnt een gefilmde versie van een van de laatste voorstellingen landelijk in de bioscoop. Half september 2009 werd de voorstelling van Maassen in het Oude Luxor Theater te Rotterdam met tien camera's vastgelegd en nog geen twee maanden later draait de film in de bios. Op de show van Maassen zelf valt niets af te dingen, deze is grappig, scherp en onderhoudend. Maar het is waarschijnlijk toch net iets leuker om bij zijn optreden aanwezig te zijn dan het in de bioscoop te zien. Lees verder

Millennium: mannen die vrouwen haten (Män som hatar kvinnor)

Misschien wel een van de opmerkelijkste literaire successen van de laatste jaren is de postuum verschenen Millennium-reeks van de Zweedse auteur Stieg Larsson. De lijvige boekenreeks, die gezamenlijk meer dan vijftienhonderd pagina's omvat, lijkt op het eerste oog niet meer te zijn dan een degelijke Scandinavische thriller. Toch ontpoppen de boeken zich gaandeweg als een verslavende leeservaring, een ontwikkeling die naast de prettige schrijfstijl van Larsson grotendeels te maken zal hebben met het fascinerende personage Lisbeth Salander. Een groot deel van het welslagen van de verfilming hing dan ook af van de juiste invulling van dit personage.
Lees verder

Julie & Julia

We mogen 2009 zo stilletjes aan al uitroepen tot het jaar van de vrouwelijke regisseurs. Op het filmfestival van Cannes draaiden drie vrouwen met hun films in de officiële competitie, in de Verenigde Staten maakt Kathryn Bigalow furore met haar Irakfilm The Hurt Locker en dan hebben we het nog niet eens gehad over het voor de Oscars getipte drama An Education van de Deense Lone Scherfig en Claudia Llosa die met La Teta Asutada eerder dit jaar de Gouden Beer in Berlijn won. Een van de drie vrouwen die deze week met hun film in premiëre gaan, is de ervaren Nora Ephron. Laten we hopen dat de kwaliteit van Julie & Julia geen indicatie is voor wat nog komen gaat. Lees verder

The Princess And The Frog (OV)

Lees verder

New York, I Love You

Een mozaiek van korte films, die samen een grote liefdesbrief vormen aan New York; ambitie valt de nieuwste aflevering van het Cities of Love-project niet te ontzeggen. Wat is er op het witte doek immers nog niet gezegd over New York en hoeveel films zijn er wel niet opgedragen aan 'the city that never sleeps'? Maar de liefde van filmmakers en acteurs voor New York blijft altijd branden en dus stonden zowel gevestigde als aanstormende namen in de rij om hun bijdrage te leveren aan New York, I Love You. Of de stad in katzwijm valt bij het lezen van hun gezamenlijke liefdesbrief valt echter te betwijfelen. Lees verder

London River

In de vredige huiskamer van Elisabeth op het eiland Guernsey dendert via de tv het gruwelijke nieuws binnen over de terroristische aanslagen in de Londense ochtendspits. Haar dochter, die in Londen woont, neemt haar telefoon niet op. Elisabeths voicemailberichten worden steeds wanhopiger naarmate ze langer niets van haar kind hoort. Als de getormenteerde moeder halsoverkop naar Londen vertrekt om haar dochter te zoeken, komt ze terecht in een wereld die haar beangstigt: een stad vol buitenlanders. Op hetzelfde moment zoekt de Afrikaans-Franse Ousmane zijn zoon, die Elisabeths dochter goed gekend blijkt te hebben. Elisabeth ziet in Ousmane eerst een vijand, maar langzamerhand dringt het tot haar door dat ze lotgenoten zijn. Lees verder

Bright Star

Waarschuwing: slechts voor echte romantici. Het zou zomaar op de poster kunnen staan van Bright Star, de nieuwste film van Jane Campion. Dit is een film over De Liefde, met hoofdletters geschreven, en dat zal ongetwijfeld mensen afschrikken die de laatste jaren gewend zijn geraakt aan de vele Amerikaanse romantische komedies, waarin alles uiteindelijk goed komt. Wie daar voorbij durft te kijken, krijgt een hartverscheurend mooi portret van twee mensen die zoveel van elkaar houden dat het meer pijn dan geluk oplevert. Want dat is wat echte liefde ook kan zijn. Lees verder

Revanche

Een jong Oekraiens hoertje en de besnorde boodschappenjongen van haar pooier: Tamara en Alex vormen een weinig glamoureus stel. Maar verliefd zijn ze en als kijker leef je al gauw mee met hun aandoenlijke toekomstdromen. Weg willen ze uit hun troosteloze wijk in Wenen, naar Ibiza - of in elk geval weg uit het bordeel. Als Alex om dit doel te bereiken een bank berooft in het dorpje van zijn opa lijkt dat aanvankelijk wonderwel goed te gaan. Tot het noodlot toeslaat en Alex nog maar een ding wil: wraak. Lees verder

Frost/Nixon

Brigitte van Meurs
Regisseur Ron Howard maakt altijd grote publiekstrekkers (Apollo 13, A Beautifull Mind, The Da Vinci Code), en een enkele keer is dat een ijzersterke film. Frost/Nixon, over de spannende confrontatie tussen de populaire Engelse tv-presentator David Frost en de afgetreden president Nixon, behoort tot die laatste categorie. Lees verder

Valkyrie

Het is even doorbijten, al die Duitsers die zowel Amerikaans als Brits Engels spreken, al dan niet vermengd met een ander Europees accent. Gelukkig helpt filmmaker Bryan Singer een handje door bij aanvang te beginnen met Duits uitgesproken zinnen die langzaam overgaan in het Engels. Het is alsof hij zich verontschuldigt bij het publiek. En eerlijk is eerlijk, wie over het ongeloofwaardige Engels heen kan stappen heeft aan Valkyrie een prachtig ogende reconstructie van de beroemde aanslag op Hitler. Lees verder

The Duchess

Georgiana Spencer was een fenomeen in de achttiende eeuw. De hertogin van Devonshire was enorm geliefd bij het volk en haar kledingkeus bepaalde volledig het modebeeld van Engeland. Toch kende zij ook veel verdriet in haar leven, een bestaan in de 'spotlights' dat verdacht veel overeenkomsten vertoont met één van haar directe nazaten: Lady Di. Lees verder

Troubled Water (DeUsynlige)

Bij de laatste editie van het International Film Festival Rotterdam was het Noorse Troubled Water (DeUsynlige) een van de publiekslievelingen. En terecht. Het duurde even voor de film van regisseur Erik Poppe, die eerder bekendheid verwierf met Hawaii, Oslo, een Nederlandse distributeur vond. Met Wild Bunch is die er nu, zodat iedereen kan genieten van deze aangrijpende en indrukwekkende film. Lees verder

Antichrist

Film is kunst. Velen hebben het al gezegd in het korte bestaan van het populaire medium. Was het in 1932 filmtheoreticus Rudolf Arnheim die dit idee verkondigde, tegenwoordig zijn het vooral regisseurs die deze zin nog wel eens in de mond willen nemen als ze over hun eigen films praten. Hoewel regisseur Lars von Trier de woorden nooit heeft uitgesproken, zijn de films die hij creëert vaak prachtige voorbeelden van de wijze waarop film als kunst kan worden gezien. Zo ook Antichrist, zijn laatste film, waarin vrijwel elk beeld een kunstwerk op zich is, waarin alles tot in de puntjes is verzorgd en waarin het woord 'confronterend' nieuwe betekenissen krijgt. Lees verder

Ice Age 3: Dawn of the Dinosaurs (o.v.)

Lees verder

Pranzo di ferragosto

Pranzo di Ferragosto is een heel kleine, maar hartverwarmende Italiaanse film over de levensvreugde van ouderen. Schrijver, regisseur en hoofdrolspeler Gianni Di Gregorio - met z'n zestig jaar zelf ook niet meer de jongste - kennen we als een van de scenaristen van de maffiafilm Gomorra. De films verschillen echter als dag en nacht van elkaar. Pranzo is verre van gewelddadig en velt geen oordeel, maar toont ons enkel de kracht en vitaliteit van een aantal oude dames gedurende een paar snikhete dagen in Rome. De film heeft inmiddels meerdere prijzen gewonnen en was een publieksfavoriet op het filmfestival in Rotterdam. Lees verder

Terribly Happy (Frygtelig lykkelig)

Lees verder

Young@Heart

Naomi Dorré
Een documentaire over een seniorenzangkoor met een gemiddelde leeftijd van tachtig dat voornamelijk popmuziek op het repertoire heeft, moet haast wel slagen. De Britse regisseur Stephen Walker maakt dan ook dankbaar gebruik van zijn goed gevonden onderwerp. Hij filmde twee maanden lang de Amerikaanse zanggroep Young@Heart onder leiding van vijftiger Bob Climan, waarin de leden een nieuwe reeks nummers instuderen voor een komende tour. Het resultaat is een hartverwarmend en soms hartverscheurend kijkje in het leven van de energieke hoogbejaarde zangers. Lees verder

Slumdog Millionaire

Maar voor een deel Engels gesproken, geen Hollywoodsterren in de cast en een - naar verhouding - laag budget: de nieuwste film van Danny Boyle (Trainspotting, The Beach, 28 Days Later) is geen voor de hand liggende Oscarkandidaat. Toch is het Indiase drama genomineerd voor maarliefst tien gouden beeldjes, en gezien de prijzenregen die al is neergedaald op Slumdog Millionaire, zullen er zo goed als zeker een paar worden verzilverd. Wat is zo magisch aan het verhaal over een arme sloeber uit de sloppenwijken van Mumbay die meedoet aan een tv-quiz waarin een hoop geld valt te winnen? Lees verder

Oorlogswinter

In januari 1945 speelt de veertienjarige Michiel met zijn buurjongen in een neergestort vliegtuig. Slechts een paar maanden later nodigt de buurjongen Michiel opnieuw uit bij zijn spel. Maar Michiel speelt niet meer. Hij is in korte tijd volwassen geworden. Oorlogswinter van regisseur Martin Koolhoven is een film over een jongen die versneld opgroeit in die laatste, ijskoude winter van de Tweede Wereldoorlog. Lees verder

Mamma Mia!

Naomi Dorré
Hier is hij dan, de zomerfilm van 2008, en zomerser kan bijna niet. Een zonovergoten eiland, een enthousiaste cast, een stralende Meryl Streep als middelpunt en alle hits van ABBA. Bovendien is Mamma Mia! geen standaardmusical. De knipoog is zelfs zo vet dat de film geschikt is voor een groter publiek dan louter musicalliefhebbers. Lang leve de balorigheid. Lees verder

Los abrazos rotos

Een ode aan de film noir, een tragisch liefdesverhaal, een melodramatische soapopera en een kijkje in de keuken van het filmmaken, Los Abrazos Rotos is het allemaal en nog veel meer. De opvolger van Volver, een voor Pedro Almodóvar opmerkelijk kalme en ingetogen film die daarmee tot een van de beste in zijn loopbaan gerekend mag worden, is erg ambitieus. Misschien wel iets té ambitieus aangezien de aandacht voor al deze verschillende thema’s bij vlagen ten koste gaat van de diepgang van de personages, waardoor de emotionele kracht van de film veel minder is dan bij Volver het geval was. Lees verder

Looking for Eric

Ken Loach staat nu niet direct bekend als een optimistische filmmaker. Het merendeel van zijn films zijn grauwe sociaal-realistische drama's over mensen aan de onderkant van de samenleving. Niet gek dat hij ook wel eens zin had in iets luchtigers. Toen hij in contact kwam met Eric Cantona, die graag eens in een film wilde spelen, was de kogel dan ook al snel door de kerk. Zijn vaste partner Paul Laverty schreef het scenario en Looking for Eric, misschien wel de grootste publieksfilm die Loach ooit maakte, was een feit. Lees verder

The Curious Case of Benjamin Button

Naomi Dorré
Se7en, Fight Club en Zodiac: de hoogtepunten uit het werk van filmmaker David Fincher waren tot op heden geweldige maar vooral ook gewelddadige verhalen, gedompeld in grimmig licht. Met The Curious Case of Benjamin Button, losjes gebaseerd op een kort verhaal van F. Scott Fitzgerald, breekt de succesregisseur met zijn traditie van moord en doodslag. Hoewel, deze nieuwe Fincherfilm mag dan wel bol staan van de magisch-realistische romantiek en het scherm kleuren met zachte tinten, de dood speelt nog steeds een glansrol. Lees verder

La siciliana ribelle

Bij het horen van het woord maffia borrelen er al snel allerlei filmtitels op. Opvallend is dat de maffia zelden als totaal verwerpelijk wordt afgeschilderd. Geweld wordt eerder verheerlijkt dan veroordeeld en de familiebanden worden eerder als hecht dan als verstikkend ervaren. In het semibiografische La Siciliana Ribelle moet de maffia het voor de verandering eens flink ontgelden. Lees verder

Last Chance Harvey

Naomi Dorré
Werkelijk niets aan het romantische Last Chance Harvey is origineel: niet de locatie - Londen -, niet het gegeven - man op leeftijd wordt toch nog verliefd -, niet de hoofdpersonen - mislukte jingleschrijver en zelfstandige oude vrijster - en ook het verhaal kent geen verrassende wendingen. Toch weten Emma Thompson en Dustin Hofman van Last Chance Harvey een aangename honderd minuten te maken. Lees verder

Effi Briest

Waarom? Dat is de eerste vraag die zich opdringt na het bekijken van Effi Briest. Waarom was het nodig om na drie eerdere verfilmingen van het klassieke boek van Theodor Fontane, waaronder die van Rainer Werner Fassbinder met zijn muze Hanna Schygulla in de hoofdrol, aan een nieuwe verfilming te beginnen? Het feit dat de film het antwoord op die vraag niet kan geven, zegt genoeg over de kwaliteit van deze versie van Effi Briest, geregisseerd door Hermine Huntgeburth. Lees verder

My Winnipeg

Je kunt je afvragen wat ze in Winnipeg (Canada) bezielde toen ze beroemde telg Guy Maddin opdracht gaven een documentaire over zijn geboortestad te maken. Maddin staat namelijk niet echt bekend om zijn hang naar realisme: hij laat zich inspireren door oude Duitse stille films, houdt van surrealisme en formele experimenten, en lijkt over het algemeen meer interesse te hebben in het onderbewuste dan in zoiets saais als feiten. Toch blijkt het een geïnspireerde keuze. Lees verder

Whatever Works

In de historie van film en televisie zijn er al heel wat cynici de revue gepasseerd. Het bekendst is uiteraard Ebenezer Scrooge, 's werelds meest harteloze man uit Dickens' A Christmas Carol. Meer recent mochten we op tv genieten van Dr. Perry Cox uit Scrubs en Dr. House uit House. Vanaf vandaag kan misantroop Boris Yellnikoff aan dit rijtje worden toegevoegd. Deze voor de Nobelprijs genomineerde doemdenker kan zich zonder enige moeite meten met voorgaande 'grootheden'. Gelukkig maar, want anders viel er heel wat minder te lachen in Whatever Works, de nieuwste film van Woody Allen. Lees verder

Welcome

Voor echte liefde gaan mensen heel ver. Onvoorwaardelijke liefde, het blijft een zeer dankbaar onderwerp voor verhalen. Ook Welcome vertelt ons zo'n groot liefdesverhaal. Hoe ver zou jij gaan voor het meisje van je dromen? De twee hoofdpersonages in Welcome staan voor deze vraag en slepen ons met hun verschillende antwoorden mee in een prachtig verhaal over (uiteraard) de liefde, loyaliteit en sociale misstanden. Lees verder

Divo, Il

Elaine Brand
Hij werd ervan beschuldigd nauwe banden te hebben met de maffia. Toch heeft de Italiaanse politicus Giulio Andreotti al aan drieëndertig regeringen deelgenomen en is hij zeven keer tot minister-president verkozen. Lees verder

Milk

Filmmaker Gus van Sant heeft al heel wat fraaie drama's op zijn naam staan, variërend van My Own Pirvate Idaho tot Good Will Hunting. Na de wat meer arthousegeoriënteerde films als Elephant, Last Days en Paranoid Park is hij weer terug met een groter opgezet project: Milk, een biopic over de laatste jaren uit het leven van Harvey Milk (Sean Penn), de man die de Amerikaanse homobeweging een gezicht gaf. Lees verder