Recensies

The Book of Eli

Het einde der tijden was nog nooit zo populair. Vorig jaar ging de hele wereld eraan in het grootse en bombastische 2012 en binnenkort gaat het langverwachte The Road in première, dat de verwoestingen weliswaar subtieler, maar ook veel indringender in beeld brengt. Eerst is het echter nog de beurt aan The Book of Eli, een film die in vele opzichten tussen 2012 en The Road in zit. The Book of Eli is net als The Road rauw en deprimerend, maar biedt daarnaast ook ruimte aan grootse ontploffingen, flitsende actiescènes en het mooi opmaken van Mila Kunis. Hierdoor is de film waarschijnlijk toegankelijker dan The Road, maar zullen we hem ook iets eerder weer vergeten zijn.
Lees verder

Chloe

Invictus

De voormalig ‘zwijgende cowboy’ Clint Eastwood maakt met Invictus zijn eerste film over een politiek-historisch figuur: Nelson Mandela. Hij stuurt de film die begint als een politiek drama echter steeds meer in een richting die je niet direct zou verwachten: die van het klassieke sportmelodrama. Eastwood laat vervolgens wel zien als regisseur beide genres tot in de puntjes te beheersen.
Lees verder

Eyes Wide Open

Hoe onmogelijk kan een liefde zijn? Weinig onmogelijker dan die tussen een keurig getrouwde orthodox-joodse slager in Jeruzalem en zijn knecht. De jonge Israëlische regisseur Haim Tabakman schrikt er niet voor terug zijn eerste speelfilm over zulke controversiële geliefden te laten gaan, en cast ook nog eens het in Israël hysterisch populaire, zingende en acterende ‘hunk’ Ran Danker als de slagersjongen. Het resultaat is een film die vooral te omschrijven valt als moedig.
Lees verder

The Lovely Bones

Het moet een vreemde gewaarwording zijn geweest voor Peter Jackson: met de voltooiing van de opnamen van King Kong in 2005 kwam een periode van zes jaar tot een einde, waarin hij zijn twee grote droomprojecten werkelijkheid zag worden. Het succes van zowel Lord of the Rings als King Kong gaven de Nieuw-Zeelandse regisseur de mogelijkheid welke film dan ook te maken. Hij koos er niet voor om zich op de eerste de beste film te storten, maar te wachten tot hij het door velen geliefde boek The Lovely Bones (De Wijde Hemel) kon verfilmen. Na vier jaar strijd verschijnt de film dan eindelijk in de Nederlandse bioscopen. Is dit het langverwachte meesterwerk of kan Jackson zich maar beter op actiegerichtere films concentreren? Lees verder

Harry Brown

Jongere generaties kennen Michael Caine vooral van zijn vaderlijke rollen van de afgelopen tien jaar, maar kenners en oudere generaties weten wel beter: Caine is een boef, een schurk, een spion en bovenal een keiharde gangster. Caine is de nietsontziende Jack Carter uit Get Carter (niet die verschrikkelijke remake met Sylvester Stallone). In Harry Brown keert Caine terug naar die wortels. In zijn eentje maakt hij de film daarmee de moeite waard, want voor de rest wordt het niveau van zijn acteerprestatie of zijn oude films bij lange na niet gehaald. Lees verder

The Last Station

Bij een film over de nadagen van Lev Tolstoj, de vermaarde Russische auteur van onder andere Oorlog en Vrede en Anna Karenina, verwacht je misschien niet zo snel een ouderwets romantische film over ontluikende liefdes en gepassioneerde huwelijken. Toch is dat precies wat The Last Station te bieden heeft. Meer dan over de auteur Tolstoj, waar toch ook meer dan voldoende over te zeggen valt, gaat deze film van Michael Hoffman namelijk over de alles overwinnende kracht van de liefde. Lees verder

J'ai tué ma mère

De pas twintigjarige Canadees Xavier Dolan heeft talent. Zoveel is wel duidelijk na het zien van J'Ai Tué Ma Mère. Dolan schreef het scenario, regisseerde de film én speelde de hoofdrol. En dat heeft een prima debuutfilm opgeleverd die reeds meerdere prijzen wist te winnen. Op het festival van Cannes kreeg de film maar liefst drie onderscheidingen, waaronder de Prix Regards Jeune, en op het festival van Rotterdam won de film de MovieSquad Award. De film zit dan ook goed in elkaar en kent scherpe dialogen, sterke acteurs, bijzondere karakters, een ongewone cameravoering en fijne muziek. Toch balanceert de film regelmatig op het randje van pronkzuchtige aanstellerigheid. Lees verder

Daybreakers

Ach en wee. Alweer een vampierfilm in de bioscoop. Ideeënarmoede ten top daar in Amerika. Tenminste, dat dacht ik voordat ik Daybreakers zag. Maar eigenlijk is deze prent best wel tof en origineel. Er is weinig zo leuk als lage verwachtingen die naar boven bijgesteld moeten worden. Lees verder

Visage

Tsai Ming-Liang is een gevestigde naam in de arthousewereld, met veelvuldig bekroonde films als The Wayward Cloud en Vive L'Amour. Maar waar de extreem lange takes en de schaarse dialogen in zijn films vaak voor lief worden genomen omwille van zijn visuele meesterschap, maakt hij het in Visage toch echt te bont. Hemeltergend traag, met een plot dat zich pas in het laatste kwartier enigszins begint af te tekenen, is dit een zeldzaam ondoorgrondelijke en pretentieuze film, die de kijker bovendien minacht door geen enkel aanknopingspunt te verschaffen. Lees verder

Gangsterboys

Allereerst een waarschuwing voor degenen die me gaan beschuldigen van cynisme of het feit dat ik de film te serieus zou nemen: stop hier met lezen. Hieronder zul je namelijk weinig positieve dingen horen over Gangsterboys. Ik heb de laatste jaren veel slechte Nederlandse films gezien, variërend van Het Woeden der Gehele Wereld tot Spion van Oranje en Gangsterboys verdient moeiteloos een plek in dit illustere rijtje. Lees verder

Iep!

Shutter Island

Als Martin Scorsese een nieuw project aankondigt, dan ritselt het celluloid een beetje. En niet zonder reden, want de regisseur heeft al zo'n veertig jaar lang een ongenaakbare reputatie. Daarom ritsel ik als kijker altijd een beetje mee. In Shutter Island werkt de filmmaker bovendien voor een vierde maal samen met Leonardo DiCaprio, een verbond dat beide heren in het verleden geen windeieren legde. Lees verder

Nine

Er bestaat nog altijd een duidelijke scheidslijn tussen de wereld van film en die van theater, zo mag je concluderen na het zien van Nine. Want hoe vertaal je een levendige show succesvol naar een plat scherm? Waar het concept op de planken in Broadway uitstekend werkte, blijkt dat voor een versie op celluloid een hoop meer uit de kast moet worden gehaald om de musicalmagie tot leven te wekken. Rob Marshall, die eerder goede zaken deed met de musicalverfilming Chicago, lijkt met Nine verdacht veel weg te hebben van hoofdpersonage Guido Contini. Net als Contini kampt Marshall met een regieblokkade en daar is een heel peloton aan Oscarwinnaars de dupe van. Lees verder

Het Regent Gehaktballen

Algemeen Dagblad:
"Het energieke avontuur is op alle fronten geslaagd. De computeranimaties zien er in 3D prachtig uit, de personages zijn geestig en Flints belevenissen zijn bij vlagen razend spannend."

Het Parool:
"De film komt alleen in een uiterst matte Nederlands nagesynchroniseerde versie uit. Dat de film desondanks erg leuk blijft, is een bijzondere prestatie."

De Volkskrant:
"Een rampenfilm met een plaatselijk voedseloverschot. Tikkeltje slap scenario, maar de animatie is alleraardigst – zeker in 3D."

NRC Handelsblad:
"Onder de redelijk amusante oppervlakte zit een serieuze boodschap over vetzucht, overgewicht en (genetisch) gemanipuleerd voedsel."

Preview:
"In Cloudy with a Chance of Meatballs is vooral geïnspireerde gekte. Tussendoor serveren de makers sympathieke zijlijntjes over het ouderschap en een opbloeiende romance."
 

Tales from the Golden Age

Het Gouden Tijdperk, zo noemde de Roemeense dictator Ceausescu de laatste vijftien jaar van zijn communistische schrikbewind. In werkelijkheid waren de jaren tachtig een dieptepunt voor zijn van vrijheid en voedsel verstoken volk. De Roemenen overleefden op zwarte humor. In de lange rijen voor de praktisch lege winkels vertelden ze elkaar 'urban legends' over het absurde leven onder Ceausescu's vuist. Die verhalen zijn de basis van Tales from the Golden Age: van een in de keuken vergast varken tot een zweefmolen die van de regering moet blijven draaien. Lees verder

Astro Boy

Bij verfilmingen, remakes, reboots, 'reimaginings' of andersoortig hergebruik van ouder materiaal, is er altijd het probleem van de nostalgische gevoelens bij fans van de originele bron. Denk aan het geklaag over films als Watchmen, The Matrix: Revolutions, Daredevil, etc. Liefhebbers van de oorspronkelijke graphic novel, film of comic voelen zich verraden door de makers van de films, die met 'hun' personages aan de haal gaan en iets creëren dat het origineel onvoldoende eer aandoet. Ook de computergeanimeerde filmversie van de in Japan zo geliefde Astro Boy liet volgens velen te wensen over. Zo zou de robot er te oud uitzien, ontbraken zijn kenmerkende lange wimpers en had hij een lange, in plaats van een korte broek aan. Veel Nederlanders zullen Astro Boy echter niet kennen, en vooral de kinderen - voor wie de film toch echt bedoeld is - zal het niets interesseren dat bepaalde dingen anders zijn. En dan wordt het ineens een erg vermakelijke film. Lees verder

A Single Man

Als een gevestigd modeontwerper als Tom Ford zijn speelfilmdebuut maakt, verwacht je hevig gestileerde beelden, weelderige kostuums en een wat kitscherige visuele stijl. Die krijg je ook allemaal, maar de grote verrassing is dat de beelden de inhoud zelden in de weg staan en de thematiek van de film alleen maar versterken. Hierdoor is A Single Man niet alleen visueel een beeldschone film, maar ook inhoudelijk een van de beste debuten in tijden. Lees verder

The Imaginarium of Dr. Parnassus

Terry Gilliam heeft een indrukwekkend oeuvre. Hij begon ooit als animator bij Monty Python's Flying Circus, regisseerde vervolgens de films van deze groep komedianten en begon daarna een eigen carrière als regisseur. Met titels als Brazil, The Fisher King, Twelve Monkeys en Fear & Loathing in Las Vegas onderscheidde hij zich als een originele auteur met een geheel eigen visuele stijl en kenmerkende fantasie. Het afgelopen decennium leek hij de weg echter kwijt te zijn met een project dat hem uit handen werd genomen door de studio (The Brothers Grimm) en een persoonlijk project waar alleen echte diehardfans mee uit de voeten konden (Tideland). Maar nu, op de valreep, is hij weer in topvorm met zijn beste film in jaren. Lees verder

Un prophète

Het gevangenisdrama Un Prophète won vorig jaar in Cannes de Grand Prix en wist binnen vijf weken ruim een miljoen Franse bezoekers naar de bioscoop te trekken. Dat dat volkomen begrijpelijk is, kunnen we nu gelukkig ook hier zien. Of beter: ervaren, want Un Prophète is een film waar je volledig in op kunt gaan. Het realistische verhaal wordt rauw maar prachtig gestileerd in beeld gebracht en tegelijkertijd regelmatig onderbroken door bizarre droomsequenties en vervreemdende effecten. Omdat Audiard dit alles prima in balans weet te houden, is de film uitermate geslaagd te noemen en kan nu reeds worden bijgeschreven in de beste-film-van-het-jaarlijstjes. Dat het scenario zo nu en dan wat rammelt, is slechts een onbenullige kritische noot. Lees verder

The Box

Zou regisseur Richard Kelly een 'one trick pony' zijn? Iemand met maar één trucje in zijn mars? Het is nog wat vroeg om die conclusie te trekken, aangezien de man nog maar net drie speelfilms op zijn conto heeft, maar zijn nieuwste project geeft geen blijk van een positieve ontwikkeling. Lees verder

Edge of Darkness

Mel Gibson is terug als hoofdrolspeler in het als actiethriller neergezette Edge Of Darkness. De trailer doet je zelfs afvragen of hij, net als in Payback (1999), wederom 'No More Mr. Nice Guy' is. Hier wordt echter weinig van waargemaakt, want Gibson is vooral een agent met een doodgeschoten dochter op zoek naar antwoorden die voorspelbaar gecompliceerd blijken. Lees verder

Millennium 2: De Vrouw Die Met Vuur Speelde

Er is iets vreemds aan de hand met dit tweede deel van de filmtrilogie naar de Millenniumboeken van Stieg Larsson. Waar het eerste deel een volwaardige bioscoopfilm was, compleet met hoog aangeschreven regisseur en aardig budget, wordt deze ambitie voor het tweede (en derde) deel van de serie overboord gezet. Weg is de regisseur die zo gewild was, weg is het idee van een bioscoopfilm. Millennium deel twee en drie moesten een miniserie vormen die louter op tv te zien zou zijn. Een vreemde keuze, vooral gezien het succes van de eerste film. Gelukkig kwamen de producenten tot inkeer en is Millennium 2: De Vrouw Die Met Vuur Speelde nu toch te zien in de Nederlandse bioscopen. Hoewel...gelukkig? Lees verder

A Serious Man

In feite maken de gebroeders Coen keer op keer dezelfde film. Bijna al hun films gaan over sympathieke, vaak ietwat dommige figuren die door domme beslissingen (of een speling van het lot) tot over hun nek in de problemen geraken. Denk aan The Dude in The Big Lebowski of aan Llewelyn Moss in No Country for Old Men. Ook in A Serious Man wordt dit beproefde concept door de Coens trouw gevolgd. De uitvoering ervan is echter zo goed en de context zo origineel dat een herhaling van zetten geen moment dreigt en A Serious Man al snel uitgroeit tot een van de hoogtepunten in een al zeer indrukwekkend oeuvre. Lees verder

Did You Hear About The Morgans?

Hugh Grant heeft er geen zin meer in. Hij roept al een tijdje dat hij wil stoppen met acteren en dat is in zijn laatste film duidelijk te zien. Na Did You Hear About the Morgans mag hij met een gerust hart het filmtoneel verlaten, want op zijn routinematige spel zit niemand meer te wachten. In het verleden wist hij met films als Four Weddings and a Funeral en Two Weeks Notice nog menig vrouwenhart (en soms ook mannenhart) te verwarmen, maar nu is hij helaas weinig vernieuwend meer. Lees verder

Up In The Air

Waar te beginnen met het beschrijven van de genialiteit van Up in the Air? Bij het griezelig actuele tijdsbeeld dat de film schetst? Bij het scherpe scenario van Jason Reitman? Of toch bij de geweldige George Clooney in de hoofdrol? Het is een vraag die door iedereen anders beantwoord zal worden, maar een ding is zeker: Up in the Air is een van de beste Amerikaanse films in tijden en een bewijs dat uit Hollywood nog steeds fantastische films kunnen komen. Lees verder

Le Concert

Sovjet-Unie in de jaren zeventig van de vorige eeuw. De periode van de Grote Stagnatie viert hoogtij onder de zielloze leiding van Leonid Brezjnev. De KGB is oppermachtig en de Joden zijn staatsvijand nummer één. Andreï Filipov, de befaamde dirigent van het Bolsjoi Orkest, weigert de Joodse orkestleden te ontslaan en roept daarmee de woede van de autoriteiten over zich af. Het orkest wordt ontbonden en Filipov eindigt als de schoonmaker van zijn geliefde Bolsjoi theater. Dertig jaar later onderschept hij een fax uit Parijs met de uitnodiging een concert te komen geven in het beroemde Théatre du Châtelet en ziet hij zijn kans schoon zich te wreken op de autoriteiten voor de gebeurtenissen uit het verleden. Dit gegeven vormt het uitgangspunt voor het lichtvoetige Le Concert. Lees verder

The Barefoot Contessa (re-release)

De keerzijde van roem vormt een dankbaar thema voor Joseph L. Mankiewicz om de Amerikaanse droomfabriek eens kritisch onder de loep te nemen. Vol weelderige kostuums en exotische locaties geeft The Barefoot Contessa, dat het Filmmuseum nu in een vernieuwde restauratie uitbrengt, een aardig beeld van Hollywood in de jaren vijftig. Zelfs het talent van Mankiewicz en sterren Ava Gardner en Humprey Bogart kunnen echter niet verbloemen dat de film een wel heel oppervlakkig verhaaltje vertelt. Lees verder

Where The Wild Things Are

De problematische voorgeschiedenis van Where the Wild Things Are deed het ergste vermoeden. De opnames begonnen in 2006, maar na ontevredenheid van Warner Bros. moest regisseur Spike Jonze het nodige werk verzetten om de dure film (honderd miljoen dollar) voor een zo breed mogelijk publiek geschikt te maken. De zorgen waren echter nergens voor nodig, want nu de bewerking van het zeer geliefde prentenboek van Maurice Sendak eindelijk gereed is, wordt duidelijk dat Jonze een unieke film heeft gemaakt die in 101 minuten laat zien hoe het voelt om een kind te zijn. Lees verder

Sherlock Holmes

In de ruim tweehonderd keer dat hij opdook in films en tv-series werd het personage Sherlock Holmes vaak in een filmnoir-achtige setting geplaatst. Een voor de hand liggende keuze, omdat het negentiende-eeuwse Londen nou eenmaal rijk is aan donkere straatjes, fabriekspanden en grijze rookpluimen. Door de tijd heen ontwikkelde Holmes echter een stoffig imago, omdat hij de misdaad bestreed met zijn intellect en niet met zijn vuisten. Anno 2010 kun je daar natuurlijk niet meer mee aankomen, zo moet Guy Ritchie hebben gedacht. De regisseur van hippe misdaadfilms als Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch voorziet de speurneus op verfrissende wijze van een hedendaagse wijsheid. Lees verder

The Player

John Appel bewees met Zij Gelooft In Mij (1999) een groot portretmaker te zijn. Met deze fantastische film over André Hazes verwierf hij bovendien landelijke naamsbekendheid als documentairemaker. The Player, gekroond tot ‘beste Nederlandse documentaire’ op het IDFA, wordt dan ook aangekondigd als ‘de nieuwe John Appel’. Het is een zeldzaamheid in het Nederlandse documentaireland. Dat is voor een groot deel onterecht, zo bewijst The Player maar weer eens. Lees verder

The Men Who Stare At Goats

Het is knap, maar het is de makers van The Men Who Stare at Goats gelukt om een film over een hippielegereenheid die superkrachten probeert te ontwikkelen, met het komische talent van onder anderen George Clooney, Jeff Bridges en Kevin Spacey, slechts sporadisch mild amusant te maken. Lovenswaardig is dat niet, eerder gemakzuchtig. Lees verder

It's Complicated

It's Complicated: een relatiestatus die op Facebook al lang is ingeburgerd, maar misschien wel nooit helemaal duidelijk zal worden. Als titel voor een romantische komedie schept de omschrijving hoge verwachtingen, maar als die film dan een vrij standaard genrefilm blijkt te zijn die alle verplichte tussenstations aandoet, valt het met die ingewikkeldheid reuze mee. Het is het grootste minpunt in een film die op komisch vlak gelukkig wel heel goed te pruimen is. Lees verder

Amerrika

Of Disneyland ver is, vraagt Mouna Farah bij aankomst op het vliegveld van Chicago aan haar zus. Het is een van de weinige referentiepunten die ze heeft bij aankomst in het beloofde land. Samen met haar zoon Fadi is ze vanuit de Palestijnse gebieden afgereisd naar de Verenigde Staten, met de hoop op een beter leven voor zichzelf en haar zoon. Al snel na aankomst blijkt echter dat dit niet zo eenvoudig is als ze aanvankelijk dacht. Lees verder

De Hel van '63

Het begin van De Hel van ’63 is ronduit matig. Houterige dialogen, slecht acteerwerk, weinig subtiliteit: niks nieuws onder de Nederlandse zon dus. Dat irriteert in het eerste half uur, maar naarmate de film vordert en de personages dan eindelijk het ijs opgaan, gebeurt er iets vreemds: die houterigheid begint iets charmants te krijgen. Hoewel de kwaliteit van de film er niet door verbetert, zorgt die kneuterigheid er wel voor dat De Hel van ’63 een sympathieke, haast aandoenlijke film wordt. Goed is hij niet, maar ach, ze doen zo hun best. Lees verder

Avatar

Elke zichzelf respecterende filmliefhebber kijkt al sinds de definitieve aankondiging op 14 juni 2005 uit naar de film die aanvankelijk onder de titel ‘Project 880’ door het leven ging en later definitief werd omgedoopt tot Avatar. Na de overweldigende successen van de twee Terminator-films (1984 en 1991), Aliens (1986) en Titanic in 1997, moest regisseur en schrijver Cameron wachten tot de technologieën toereikend waren om zijn verhaal te visualiseren. Er werd gespeculeerd en men wachtte in spanning af. Toen waren daar de eerste beelden, een trailer en verschillende posters. En de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat deze mij sceptisch maakten. Zó mooi zag het er nou ook weer niet uit in een 2D-zaal. En de posters voldeden in alles aan de Hollywoodblockbusterregels: noch vernieuwend, noch inspirerend. Maar gelukkig, zo heel af en toe maakt een film de hype waar. Avatar bleek in staat om mijn scepsis honderdtachtig graden te doen kantelen: wát een film. Lees verder

Micmacs (à tire-larigot)

Het gebeurt zeer zelden dat een film erin slaagt van begin tot eind een glimlach op je gezicht te toveren. Een film die je meeneemt naar een wereld die zo heerlijk vreemd is dat je er gelijk naartoe wilt. Die je de ene seconde onbedaarlijk hard doet lachen en niet lang daarna met een brok in de keel achterlaat. Micmacs à Tire-Larigot is zo’n film. Het is de langverwachte terugkeer van Jean-Pierre Jeunet, de enige regisseur die zo’n heerlijk vreemde, maar ook lieve film had kunnen maken. Lees verder

The Milk Of Sorrow (La Asustada Teta)

Ik overdrijf niet als ik zeg dat The Milk of Sorrow op de valreep nog de prijs voor het vreemdste uitgangspunt van dit filmjaar wint. Maar hoewel het verhaal over een Peruaanse vrouw die ter bescherming van zichzelf een aardappel in haar vagina heeft ingebracht te bizar voor woorden klinkt, wordt dit vreemde fenomeen door regisseur Claudia Llosa geen moment expliciet toegelicht of belachelijk gemaakt. Daarmee ontstijgt dit uitgangspunt de functie van gimmick en wordt het een symbolische illustratie van de ingrijpende gevolgen van de Peruaanse burgeroorlog. Lees verder

Brothers

Het is een trieste constatering dat vijf jaar nadat Susanne Bier met Brothers een film maakte over de gevolgen van de oorlog in Afghanistan voor de soldaten en de thuisblijvers, de thematiek aan relevantie niets heeft ingeboet. Zonder al te veel wijzigingen aan te brengen in het originele scenario van Bier en Anders Thomas Jensen, kan scenarist David Benioff het verhaal moeiteloos overhevelen naar een Amerikaanse setting, waarin dit prachtige verhaal misschien wel nog beter tot zijn recht komt. Zeker nadat Barack Obama onlangs besloot het aantal Amerikaanse soldaten in Afghanistan te verhogen. Lees verder

Precious

Hoe veel ellende kan een normaal mens verdragen? Het is de belangrijkste vraag die zich opdringt tijdens het kijken van het meesterlijke Precious, een film waarin de gelijknamige hoofdpersoon ongelofelijk veel ongeluk over zich heen krijgt. Het levert een van de meest intense en ongemakkelijke kijkervaringen van dit jaar op en zal menigeen na afloop verleiden tot de gedachte dat het leven dat je zelf leidt zo slecht nog niet is. Lees verder

The Cove

In The Cove volgen we regisseur Psihoyos en zijn team tijdens een spannende zoektocht naar een mogelijke dolfijnenslachting in de Japanse kustplaats Taiji. Direct in het begin laat een voice-over weten dat het de intentie van de makers was om alles legaal te doen. Op het scherm zien we vervolgens infraroodopnames van hekken die worden doorgeknipt en horen we sirenes loeien. De toon is gezet. Wat volgt is een spannend relaas van een ‘undercover operation to photograph the off-limits cove, while playing a cloak-and-dagger game with those who would have them jailed’. Helaas kan deze spanning niet tot het einde worden vastgehouden. Het is echter net zo spijtig dat er überhaupt gekozen is voor een dergelijke spanningsboog, want een zekere sensatiezucht is continu aanwezig. Lees verder

Komt een vrouw bij de dokter

Een overmaat aan expliciete seks, slecht geschreven dialogen en houterig acteerwerk. We kennen allemaal de vooroordelen die aan de Nederlandse film kleven. En laten we er vooral niet omheen draaien: Komt Een Vrouw bij de Dokter heeft alle ingrediënten in zich om deze vooroordelen opnieuw te bevestigen. De vrouw met borstkanker en de man die dwangmatig vreemdgaat staan garant voor een overdosis borsten en seks. En de totaal onervaren Reinout Oerlemans zou dan de rest kunnen verpesten. Gelukkig kunnen mensen en films ons verrassen, want Komt Een Vrouw bij de Dokter slaagt op vrijwel alle fronten met vlag en wimpel. Iets meer durf in het negeren van Kluun had alleen nog wel gemogen. Lees verder

John Rabe

Het verhaal van John Rabe is er een dat verteld moet worden. De Duitse zakenman die als hoofd van Siemens China in Nanking, vlak voor de het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, een grote rol speelde bij het verhinderen van Japanse oorlogsmisdaden is misschien wel een net zo aansprekend personage als Oskar Schindler. Maar waar Schindler als een held wordt herinnerd in de geschiedenisboeken, werd het verhaal van Rabe, die veel meer mensenlevens in veiligheid bracht dan Schindler, vergeten. Met deze film krijgt hij het eerbetoon dat hij verdient. Lees verder

Das weiße Band

Oostenrijker Michael Haneke maakte in de jaren negentig furore met een aantal films in eigen land, waarna hij zijn producties naar Frankrijk verhuisde en nog meer controverse, lof en afschuw opriep. Na een verguisd uitstapje naar de Verenigde Staten voor een remake van zijn eigen Funny Games koos hij Duitsland als nieuwe uitvalsbasis. De eerste film die daar nu uit voortkomt is Das Weiße Band, die Haneke voor het eerst de Gouden Palm op Cannes opleverde. Terecht, want zijn nieuwste is een subtiel, sfeervol meesterwerk. Lees verder

Io Non Ho Paura

Brigitte van Meurs
Het is heet, droog en stil in een piepklein gehucht in het zuiden van Italië, waar kinderen spelen in de graanvelden die het dorp omringen. Hun ouders hangen lusteloos in een winkeltje, rommelen wat in huis of doen niets omdat het te heet is. In dit broeierige, verlaten gebied doet de negenjarige Michele een schokkende ontdekking. `Ik ben niet bang` is de vertaling van de titel van deze kleine film die op een dromerige manier grote thema`s aansnijdt. Lees verder

24 Hour Party People

Brigitte van Meurs
`Een songtekst van Shaun Ryder is net zo goed als poëzie van Yeats.` Tony Wilson, oud-Cambridgestudent en drijvende kracht achter Joy Division, Happy Mondays en de dansclub Hacienda doet graag pretentieuze uitspraken. Steve Coogan speelt met verve de rol van Tony Wilson in een muziekfilm die net zo chaotisch aandoet als de Manchesterscene zelf. Lees verder

Terug naar de kust

29 oktober is een datum die in de agenda's van veel Nederlandse boekenfans gemarkeerd staat. Dan verschijnt namelijk de langverwachte verfilming van het succesvolle boek Terug Naar de Kust van Saskia Noort. Na lang twijfelen en het afwegen van verschillende gegadigden, besloot Noort haar 'kindje' aan regisseuse Will Koopman te geven. Deze zou er samen met haar man Lex Wertwijn een film van maken die recht deed aan de spanning en de sfeer uit het boek. Ergens lijkt er echter iets mis te zijn gegaan, want het ontbreekt Terug Naar de Kust zowel aan spanning als aan een goed geconstrueerd verhaal.
Lees verder

The Princess And The Frog (OV)

Lees verder

Young@Heart

Naomi Dorré
Een documentaire over een seniorenzangkoor met een gemiddelde leeftijd van tachtig dat voornamelijk popmuziek op het repertoire heeft, moet haast wel slagen. De Britse regisseur Stephen Walker maakt dan ook dankbaar gebruik van zijn goed gevonden onderwerp. Hij filmde twee maanden lang de Amerikaanse zanggroep Young@Heart onder leiding van vijftiger Bob Climan, waarin de leden een nieuwe reeks nummers instuderen voor een komende tour. Het resultaat is een hartverwarmend en soms hartverscheurend kijkje in het leven van de energieke hoogbejaarde zangers. Lees verder

Julie & Julia

We mogen 2009 zo stilletjes aan al uitroepen tot het jaar van de vrouwelijke regisseurs. Op het filmfestival van Cannes draaiden drie vrouwen met hun films in de officiële competitie, in de Verenigde Staten maakt Kathryn Bigalow furore met haar Irakfilm The Hurt Locker en dan hebben we het nog niet eens gehad over het voor de Oscars getipte drama An Education van de Deense Lone Scherfig en Claudia Llosa die met La Teta Asutada eerder dit jaar de Gouden Beer in Berlijn won. Een van de drie vrouwen die deze week met hun film in premiëre gaan, is de ervaren Nora Ephron. Laten we hopen dat de kwaliteit van Julie & Julia geen indicatie is voor wat nog komen gaat. Lees verder

Nothing Personal

Niet Oorlogswinter, De Storm of Wit Licht won dit jaar de belangrijkste Gouden Kalveren, maar het relatief onbekende Nothing Personal. Het debuut van de Pools-Nederlandse regisseuse Urszula Antoniak maakte na een zegetocht op het filmfestival van Locarno, waar de film vier prijzen won, ook furore op het Nederlands Film Festival. Het is iets te veel lof voor een zeer minimalistische film die weliswaar uitstekend in elkaar steekt, maar ook te weinig vernieuwends biedt om lang te beklijven. Lees verder

North

Een depressieve alcoholist in de sneeuw: het onderwerp van North kan nauwelijks Scandinavischer. Maar wie bang is voor een loodzwaar treurspel mag opgelucht ademhalen - de tagline van North is niet voor niets 'An anti-depressive off-road movie'. De Noor Rune Denstad Langlo verwerkte zijn eigen depressie en jeugdherinneringen tot een droogkomisch regiedebuut. Lees verder

Oorlogswinter

In januari 1945 speelt de veertienjarige Michiel met zijn buurjongen in een neergestort vliegtuig. Slechts een paar maanden later nodigt de buurjongen Michiel opnieuw uit bij zijn spel. Maar Michiel speelt niet meer. Hij is in korte tijd volwassen geworden. Oorlogswinter van regisseur Martin Koolhoven is een film over een jongen die versneld opgroeit in die laatste, ijskoude winter van de Tweede Wereldoorlog. Lees verder

Partir

Een vrouw ligt op een warme zomernacht in bed te woelen. Ze staat op, gaat de kamer uit en even later klinkt er buiten beeld een schot. Heeft de vrouw zelfmoord gepleegd of op een ander geschoten? Wat er precies gebeurd is blijft in het midden tot het eind van Partir, als duidelijk wordt wat zich in de zes maanden voorafgaand aan dit incident precies heeft afgespeeld. Lees verder

Alles stroomt

Er zijn in het verleden genoeg films gemaakt over de relatie tussen vader en zoon, maar opmerkelijk genoeg veel minder over de minstens even interessante verhouding tussen moeder en zoon. Regisseur Danyael Sugawara nam deze relatie als uitgangspunt voor zijn speelfilmdebuut Alles Stroomt en laat zien dat er weinig spektakel nodig is om een ontroerende film te maken. Twee mensen die zielsveel van elkaar houden en moeten zien om te gaan met verandering in hun beider levens. Hoe pijnlijk dat ook kan zijn. Lees verder

De helaasheid der dingen

Nederland heeft niet de grootste filmindustrie ter wereld, daar zijn wij ons terdege van bewust. Waar de Nederlandse film echter als klein gezien kan worden, is de Belgische filmindustrie met recht minuscuul te noemen. Slechts negen films van Belgische bodem verschenen er in het afgelopen jaar, zeven in het jaar daarvoor. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de verfilming van een succesvol en bekroond boek als De Helaasheid der Dingen door de regisseur van Dagen Zonder Lief met veel enthousiasme gepresenteerd wordt. Als deze film dan ook nog de Prix Art et Essai op het filmfestival van Cannes wint, is het feest compleet en een Oscarinzending voor beste niet-Engelstalige film het logische gevolg. Helaas weet de film niet aan alle verwachtingen te voldoen. Lees verder

District 9

De filmwereld is met Neill Blomkamp weer een creatieve regisseur rijker. De 29-jarige Zuid-Afrikaan experimenteerde er lustig op los als regisseur van muziekvideo's en reclamespotjes, waarbij hij met een klein budget op creatieve wijze special effects in elkaar knutselde. De lowbudgetshort Alive in Joburg enthousiasmeerde Peter Jackson dusdanig dat hij Blomkamp overhaalde tot het maken van een lange speelfilm. Het resultaat is de sciencefictionrealitycocktail District 9, waarin de rollen uit de klassieke invasiefilms voor de verandering eens zijn omgedraaid. Maar District 9 is meer dan dat: deze frisse wind blaast het stof van de vastgeroeste sciencefictioncliches en geeft er een energieke draai aan. Lees verder

Bright Star

Waarschuwing: slechts voor echte romantici. Het zou zomaar op de poster kunnen staan van Bright Star, de nieuwste film van Jane Campion. Dit is een film over De Liefde, met hoofdletters geschreven, en dat zal ongetwijfeld mensen afschrikken die de laatste jaren gewend zijn geraakt aan de vele Amerikaanse romantische komedies, waarin alles uiteindelijk goed komt. Wie daar voorbij durft te kijken, krijgt een hartverscheurend mooi portret van twee mensen die zoveel van elkaar houden dat het meer pijn dan geluk oplevert. Want dat is wat echte liefde ook kan zijn. Lees verder

Fish Tank

'Life is a Bitch' van rapper Nas klinkt over de aftiteling van Fish Tank. Zelden heeft een nummer de strekking van een film beter weergegeven. In het sociaal-realistische drama van Andrea Arnold, dat de juryprijs won op het afgelopen filmfestival van Cannes, stapelen de problemen zich op voor de vijftienjarige Mia, die opgroeit in een grauwe Britse achterstandswijk. Het is een wrange, maar geenszins cynische boodschap in een sublieme film waar alle stukjes op hun plaats lijken te vallen. Lees verder

New York, I Love You

Een mozaiek van korte films, die samen een grote liefdesbrief vormen aan New York; ambitie valt de nieuwste aflevering van het Cities of Love-project niet te ontzeggen. Wat is er op het witte doek immers nog niet gezegd over New York en hoeveel films zijn er wel niet opgedragen aan 'the city that never sleeps'? Maar de liefde van filmmakers en acteurs voor New York blijft altijd branden en dus stonden zowel gevestigde als aanstormende namen in de rij om hun bijdrage te leveren aan New York, I Love You. Of de stad in katzwijm valt bij het lezen van hun gezamenlijke liefdesbrief valt echter te betwijfelen. Lees verder

Moon

Schrijver-regisseur Duncan Jones besluit dat het door zijn beperkte budget slim is om zo min mogelijk acteurs aan te trekken en die vervolgens in een kleine ruimte te laten spelen, om zo het maximale rendement uit zijn geld te krijgen. Sam Rockwell krijgt de kans om zich te bewijzen in een ruimtestation op, jawel, de maan. De manier waarop Jones met dit simpele gegeven de kijker voor de volle 97 minuten weet te boeien mag een bijzondere prestatie genoemd worden. Lees verder

Soul Power

Soul Power is een documentaire over het muziekfestival Zaire 74, dat plaatsvond in het kader van het titelgevecht tussen boksers Muhammad Ali en George Foreman in 1974 in Kinshasa. De film bestaat volledig uit archiefmateriaal van het festival. Uit hetzelfde archief werd de documentaire When We Were Kings samengesteld, over het gevecht zelf, waarin Ali zijn titel als wereldkampioen zwaargewicht terugwon. Deze film kreeg verscheidene prijzen en wordt beschouwd als een van de beste sportdocumentaires. Zo'n lot is Soul Power niet beschoren - daarvoor is de film te anekdotisch en willekeurig. Lees verder

Terribly Happy (Frygtelig lykkelig)

Lees verder

Doubt

Eveline Hagenbeek
Vier Oscarnominaties zijn er al uitgedeeld aan de cast van Doubt. Zowel hoofdrolspelers Meryl Streep en Philip Seymour Hoffman als bijrolacteurs Amy Adams en Viola Davis zijn in de race voor het beeldje. Met de acteursprestaties zit het dan ook wel goed in het drama over een priester die verdacht wordt van het seksueel misbruiken van een misdienaartje. Vooral de scènes waarin voormalig Oscarwinnaars Streep en Hoffman tegenover elkaar staan, zijn een genot om naar te kijken. Lees verder

Adoration

Je kunt de films van de Canadese regisseur Atom Egoyan moeilijk samenvatten. Zijn werk is te complex om zinvol te rubriceren. Dit staat wel haaks op het feit dat Egoyans oeuvre eigenlijk altijd over hetzelfde gaat. Al sinds zijn debuut Next of Kin uit 1984 vraagt Egoyan zich af hoe de mens communiceert in een tijd van massamedia en zichzelf vormgeeft door technologieën die de wereld kleiner doch oneindig complexer maken. Lees verder

Millennium: mannen die vrouwen haten (Män som hatar kvinnor)

Misschien wel een van de opmerkelijkste literaire successen van de laatste jaren is de postuum verschenen Millennium-reeks van de Zweedse auteur Stieg Larsson. De lijvige boekenreeks, die gezamenlijk meer dan vijftienhonderd pagina's omvat, lijkt op het eerste oog niet meer te zijn dan een degelijke Scandinavische thriller. Toch ontpoppen de boeken zich gaandeweg als een verslavende leeservaring, een ontwikkeling die naast de prettige schrijfstijl van Larsson grotendeels te maken zal hebben met het fascinerende personage Lisbeth Salander. Een groot deel van het welslagen van de verfilming hing dan ook af van de juiste invulling van dit personage.
Lees verder

Pranzo di ferragosto

Pranzo di Ferragosto is een heel kleine, maar hartverwarmende Italiaanse film over de levensvreugde van ouderen. Schrijver, regisseur en hoofdrolspeler Gianni Di Gregorio - met z'n zestig jaar zelf ook niet meer de jongste - kennen we als een van de scenaristen van de maffiafilm Gomorra. De films verschillen echter als dag en nacht van elkaar. Pranzo is verre van gewelddadig en velt geen oordeel, maar toont ons enkel de kracht en vitaliteit van een aantal oude dames gedurende een paar snikhete dagen in Rome. De film heeft inmiddels meerdere prijzen gewonnen en was een publieksfavoriet op het filmfestival in Rotterdam. Lees verder

Antichrist

Film is kunst. Velen hebben het al gezegd in het korte bestaan van het populaire medium. Was het in 1932 filmtheoreticus Rudolf Arnheim die dit idee verkondigde, tegenwoordig zijn het vooral regisseurs die deze zin nog wel eens in de mond willen nemen als ze over hun eigen films praten. Hoewel regisseur Lars von Trier de woorden nooit heeft uitgesproken, zijn de films die hij creëert vaak prachtige voorbeelden van de wijze waarop film als kunst kan worden gezien. Zo ook Antichrist, zijn laatste film, waarin vrijwel elk beeld een kunstwerk op zich is, waarin alles tot in de puntjes is verzorgd en waarin het woord 'confronterend' nieuwe betekenissen krijgt. Lees verder

Ice Age 3: Dawn of the Dinosaurs (o.v.)

Lees verder

Soeur Sourire

Een zingende non uit Belgie die meer platen verkocht dan Elvis en The Beatles, en zelfs een tijdje de hitparade in de Verenigde Staten aanvoerde, het klinkt als een mooi sprookje. Het ongeloofwaardige levensverhaal van Soeur Sourire (Zuster Glimlach) werd door Hollywood al eerder verfilmd op het hoogtepunt van haar carriere. Ruim veertig jaar later blijkt met een nieuwe verfilming pas echt hoe oppervlakkig The Singing Nun eigenlijk was, en hoe fascinerend het leven van Zuster Glimlach. Lees verder

Troubled Water (DeUsynlige)

Bij de laatste editie van het International Film Festival Rotterdam was het Noorse Troubled Water (DeUsynlige) een van de publiekslievelingen. En terecht. Het duurde even voor de film van regisseur Erik Poppe, die eerder bekendheid verwierf met Hawaii, Oslo, een Nederlandse distributeur vond. Met Wild Bunch is die er nu, zodat iedereen kan genieten van deze aangrijpende en indrukwekkende film. Lees verder

London River

In de vredige huiskamer van Elisabeth op het eiland Guernsey dendert via de tv het gruwelijke nieuws binnen over de terroristische aanslagen in de Londense ochtendspits. Haar dochter, die in Londen woont, neemt haar telefoon niet op. Elisabeths voicemailberichten worden steeds wanhopiger naarmate ze langer niets van haar kind hoort. Als de getormenteerde moeder halsoverkop naar Londen vertrekt om haar dochter te zoeken, komt ze terecht in een wereld die haar beangstigt: een stad vol buitenlanders. Op hetzelfde moment zoekt de Afrikaans-Franse Ousmane zijn zoon, die Elisabeths dochter goed gekend blijkt te hebben. Elisabeth ziet in Ousmane eerst een vijand, maar langzamerhand dringt het tot haar door dat ze lotgenoten zijn. Lees verder

Mamma Mia!

Naomi Dorré
Hier is hij dan, de zomerfilm van 2008, en zomerser kan bijna niet. Een zonovergoten eiland, een enthousiaste cast, een stralende Meryl Streep als middelpunt en alle hits van ABBA. Bovendien is Mamma Mia! geen standaardmusical. De knipoog is zelfs zo vet dat de film geschikt is voor een groter publiek dan louter musicalliefhebbers. Lang leve de balorigheid. Lees verder

Slumdog Millionaire

Maar voor een deel Engels gesproken, geen Hollywoodsterren in de cast en een - naar verhouding - laag budget: de nieuwste film van Danny Boyle (Trainspotting, The Beach, 28 Days Later) is geen voor de hand liggende Oscarkandidaat. Toch is het Indiase drama genomineerd voor maarliefst tien gouden beeldjes, en gezien de prijzenregen die al is neergedaald op Slumdog Millionaire, zullen er zo goed als zeker een paar worden verzilverd. Wat is zo magisch aan het verhaal over een arme sloeber uit de sloppenwijken van Mumbay die meedoet aan een tv-quiz waarin een hoop geld valt te winnen? Lees verder

Le hérisson

Wat doe als je elf jaar bent en geen zin hebt in het leven? Juist. Dan pleeg je zelfmoord. Maar niet voordat je echt zeker weet dat er niets mooi is aan het leven. Dit is zo'n beetje de gedachtewereld van Paloma, een intelligent meisje dat ondanks haar jonge leeftijd kampt met grote levensvragen. Lees verder

A Mighty Heart

Naomi Dorré
Het is slechts twee seconden wennen: een afgeschminkte Angelina Jolie met zwarte krulletjes. De diva schudt schijnbaar moeiteloos haar sterrenstatus van zich af met hulp van regisseur Michael Winterbottom (24 Hour Party People, Code 46). Samen brengen ze A mighty Heart, het verhaal van Mariane Pearl, de vrouw van de door terroristen vermoorde Amerikaanse journalist, Daniël Pearl. Lees verder

The Reader

De verlegen, 15-jarige Michael wordt door een vrouw van 36 ingewijd in de liefde. Dat zij daar een onschuldige wederdienst voor vraagt, is geen enkel probleem; hij leest haar met veel plezier de complete wereldliteratuur voor. Of dit begrijpelijk is of afkeurenswaardig doet er niet toe. De vraag die in de film steeds terugkeert is: wat zou je zelf doen? Lees verder

Valkyrie

Het is even doorbijten, al die Duitsers die zowel Amerikaans als Brits Engels spreken, al dan niet vermengd met een ander Europees accent. Gelukkig helpt filmmaker Bryan Singer een handje door bij aanvang te beginnen met Duits uitgesproken zinnen die langzaam overgaan in het Engels. Het is alsof hij zich verontschuldigt bij het publiek. En eerlijk is eerlijk, wie over het ongeloofwaardige Engels heen kan stappen heeft aan Valkyrie een prachtig ogende reconstructie van de beroemde aanslag op Hitler. Lees verder

The Duchess

Georgiana Spencer was een fenomeen in de achttiende eeuw. De hertogin van Devonshire was enorm geliefd bij het volk en haar kledingkeus bepaalde volledig het modebeeld van Engeland. Toch kende zij ook veel verdriet in haar leven, een bestaan in de 'spotlights' dat verdacht veel overeenkomsten vertoont met één van haar directe nazaten: Lady Di. Lees verder