Filmtips

Toy Story 3 3D NL

Zou Toy Story 3 de vloek die op derde delen rust kunnen doorbreken? Derde delen van geliefde films stelden in het verleden vaak teleur; denk bijvoorbeeld aan The Godfather: Part III, die de kracht van de eerste twee delen niet kon evenaren. Of de derde Spider-Man, die de subtiliteit van de eerste twee delen inruilde voor een te groots opgezette actiefilm. Maar die films hadden één nadeel: ze werden niet gemaakt door Pixar. En Pixar maakt nooit slechte films, een conclusie die na hun zoveelste meesterwerk opnieuw wordt bevestigd. Lees verder

Toy Story 3 NL

Zou Toy Story 3 de vloek die op derde delen rust kunnen doorbreken? Derde delen van geliefde films stelden in het verleden vaak teleur; denk bijvoorbeeld aan The Godfather: Part III, die de kracht van de eerste twee delen niet kon evenaren. Of de derde Spider-Man, die de subtiliteit van de eerste twee delen inruilde voor een te groots opgezette actiefilm. Maar die films hadden één nadeel: ze werden niet gemaakt door Pixar. En Pixar maakt nooit slechte films, een conclusie die na hun zoveelste meesterwerk opnieuw wordt bevestigd. Lees verder

Toy Story 3 3D OV

Zou Toy Story 3 de vloek die op derde delen rust kunnen doorbreken? Derde delen van geliefde films stelden in het verleden vaak teleur; denk bijvoorbeeld aan The Godfather: Part III, die de kracht van de eerste twee delen niet kon evenaren. Of de derde Spider-Man, die de subtiliteit van de eerste twee delen inruilde voor een te groots opgezette actiefilm. Maar die films hadden één nadeel: ze werden niet gemaakt door Pixar. En Pixar maakt nooit slechte films, een conclusie die na hun zoveelste meesterwerk opnieuw wordt bevestigd. Lees verder

Casablanca

Geen enkele film in de geschiedenis zal zoveel onvergetelijke oneliners hebben geproduceerd als Casablanca. "Here's looking at you, kid", "Play it Sam", "Louis, I think this is the beginning of a beautiful friendship" zijn allemaal klassieke uitspraken geworden die bijna zeventig jaar na de première van de film nog steeds in het collectieve filmgeheugen gegrift staan. Naar aanleiding van een retrospectief rondom Ingrid Bergman brengt het Filmmuseum, of Eye Film Instituut zoals de verschrikkelijke nieuwe naam luidt, de geliefde klassieker terug in de bioscopen in een gerestaureerde versie. Lees verder

El secreto de sus ojos

De keuze voor de relatief onbekende Argentijnse film El Secreto de Sus Ojos was voor velen een grote verrassing bij de Oscaruitreiking van 2010. De strijd om het felbegeerde beeldje leek vooral te gaan tussen de Europese films Das Weisse Band van Michael Haneke en Un Prophète van Jacques Audiard. Of het terecht is dat de prijs naar Argentinië ging, zal altijd wel een punt van discussie blijven, maar El Secreto de Sus Ojos is in elk geval een uitstekende film. Lees verder

Me and Orson Welles

Orson Welles, een naam die het hart van menig filmliefhebber sneller zal doen laten kloppen. Zijn meesterwerk, Citizen Kane, wordt door velen terecht gezien als één van de beste films ooit gemaakt. Zac Efron, nog zo'n naam die vele harten sneller doet kloppen. Ongetwijfeld om geheel andere redenen, maar dat maakt de combinatie er misschien alleen maar leuker op. Want hoe briljant Welles ook was, een commercieel succes is hij in tegenstelling tot Efron nooit echt geweest. Me and Orson Welles heeft het gelukkig in zich om zowel Orson Welles als Zac Efron in de kijker van een geheel nieuwe doelgroep te spelen. Lees verder

Let the Right One In (Låt den rätte komma in)

Een buitenwijk van Stockholm, 1982: de straten zijn wit en verlaten. Het is ijzig koud en het leven vindt zoveel mogelijk binnen plaats. Toch gebeurt er veel in die koude stilte, de bewoners weten het alleen nog niet. De twaalfjarige Oskar - die met zijn witte haren en bleke huid zo poëtisch opgaat in die witte wereld - weet wel dat zich daarbuiten nog een heel leven afspeelt. Hij wordt afschuwelijk gepest door klasgenoten in die verlaten straten, waar geen sociale controle is. Thuis is het al niet veel beter. Hij is eenzaam, leeft teruggetrokken en verzamelt krantenknipsels van seriemoordenaars. Lees verder

Happy-Go-Lucky

Naomi Dorré
"Jammer dat ik geen afscheid heb kunnen nemen.", verzucht Poppy (Sally Hawkins) grinnikend als ze ontdekt dat haar fiets is gestolen. Maar dat is niet het enige. Deze dertigjarige lachebek is door bijna niets van haar stuk te brengen. Giebelend, glimlachend, grijnzend en vaak gierend lacht Poppy het leven tegemoet. De anders zo zwaarmoedige regisseur Mike Leigh (Naked, Vera Drake) gooit het over een andere boeg, of niet? Lees verder

De laatste dagen van Emma Blank

Heerlijk als je echt geen flauw benul hebt hoe een film zal verlopen. De laatste dagen van Emma Blank is zo'n film. Zoals de titel al doet vermoeden heeft Emma Blank niet lang meer te leven. Maar wanneer ze nu precies doodgaat en waaraan eigenlijk is volstrekt onduidelijk. Zo vindt vooral haar onderdanige personeel, voor wie niks te ver gaat om hun bazin tevreden te houden. En de wensen van de veeleisende - zeg maar dicterende - vrouw des huizes gaan ver en worden bovendien steeds absurder. Zo moet Haneveld, het hoofd van de huishouding, een plaksnor opdoen zodat hij meer allure heeft en doet Theo zelfs alsof hij de hond is. En deze rol neemt Theo (uiteraard gespeeld door regisseur Alex Van Warmerdam zelf) bijzonder serieus: hij praat niet, eet niet mee, rijdt voortdurend tegen de vrouwen aan en poept buiten in de tuin, terwijl dienstmeisje Gonnie stoïcijns naast hem klaarstaat met een schepje. Allemaal bijzonder vernederend, maar het einde van de rit is bijna in zicht - denken ze - en dan mogen ze het vermogen van Emma Blank verdelen. Lees verder

Das Leben der Anderen

Naomi Dorré
Zelden won een film zo overtuigend de publieksprijs op het International Filmfestival Rotterdam, en dan te bedenken dat dit er slechts één is uit tientallen awards die het drama over de hele wereld mocht ontvangen. Als klap op de vuurpijl sleepte Das Leben der Anderen ook nog met gemak de Oscar voor beste buitenlandse speelfilm in de wacht. Het debuut van Henckel von Donnersmarck over voormalig Oost-Duitsland moet wel een diepe indruk maken op de gemiddelde toeschouwer. Lees verder

Slumdog Millionaire

Maar voor een deel Engels gesproken, geen Hollywoodsterren in de cast en een - naar verhouding - laag budget: de nieuwste film van Danny Boyle (Trainspotting, The Beach, 28 Days Later) is geen voor de hand liggende Oscarkandidaat. Toch is het Indiase drama genomineerd voor maarliefst tien gouden beeldjes, en gezien de prijzenregen die al is neergedaald op Slumdog Millionaire, zullen er zo goed als zeker een paar worden verzilverd. Wat is zo magisch aan het verhaal over een arme sloeber uit de sloppenwijken van Mumbay die meedoet aan een tv-quiz waarin een hoop geld valt te winnen? Lees verder

Inception

Tien jaar geleden brak Christopher Nolan door met Memento, een film over een man zonder kortetermijngeheugen. De kijker werd in het perspectief van de man gezogen doordat de film in korte stukjes achterstevoren verteld werd. Zo wist je nooit wat er vóór elke scène gebeurd was en had je net als de hoofdpersoon geen houvast aan je geheugen. Met Inception keert Nolan terug naar de wereld binnen het brein, niet zozeer door de manier van vertellen maar met het verhaal zelf. Het grootste deel van deze zeer geslaagde actiefilm speelt zich namelijk letterlijk in dromen af.
Lees verder

The Fantastic Mr. Fox OV

Weinig filmmakers zijn er door de jaren heen in geslaagd zo'n eigen stijl te ontwikkelen als Wes Anderson. Zijn films vallen altijd op door de lichtelijk excentrieke, maar altijd sympathieke personages, een heerlijke soundtrack vol muziek uit de jaren zestig en een kleurrijke art direction. Het nieuws dat Anderson zich zou wagen aan een stop-motionbewerking van Fantastic Mr. Fox van Roald Dahl deed dan ook wat wenkbrauwen fronsen. Zou de regisseur er wel in slagen de hem zo kenmerkende sfeer op te roepen in een animatiefilm, die bovendien op een geliefd jeugdboek is gebaseerd? Lees verder

Police, Adjective

Waar een klein land groot in kan zijn. De opleving van de Roemeense cinema, officieus ingezet in 2005 met The Death of Mr. Lazarescu van Cristi Puiu en culminerend in Gouden Palmwinnaar 4 Maanden, 3 Weken en 2 Dagen van Christian Mungiu uit 2007, blijft maar voortduren en gaat inmiddels zover dat we niet eens meer van een opleving kunnen spreken. Jaarlijks verschijnen er zeker zo'n drie Roemeense films die meer dan de moeite waard zijn en de status van Roemenië als stabiel, Europees filmland bevestigen. Lees verder

Greenberg

De eerste tien minuten denk je nog dat Greenberg gaat over Florence Marr, een pas afgestudeerde twintiger die niet weet wat ze met haar leven wil. Ze klust bij als personal assistant van een rijk gezin waar ze goed voor betaald krijgt en struint in de tussentijd allerlei feestjes af, op zoek naar zichzelf en naar zingeving. Florence lijkt een prima hoofdrolspeelster voor een film: sympathiek, charmant en een eenvoudig identificatiekader voor een groot publiek. Dat is regisseur Noah Baumbach echter veel te makkelijk en al snel verschuift hij het perspectief volledig naar Roger Greenberg, een van de meest vervelende personages die je dit jaar in de bioscopen zal tegenkomen. Lees verder

A Single Man

Als een gevestigd modeontwerper als Tom Ford zijn speelfilmdebuut maakt, verwacht je hevig gestileerde beelden, weelderige kostuums en een wat kitscherige visuele stijl. Die krijg je ook allemaal, maar de grote verrassing is dat de beelden de inhoud zelden in de weg staan en de thematiek van de film alleen maar versterken. Hierdoor is A Single Man niet alleen visueel een beeldschone film, maar ook inhoudelijk een van de beste debuten in tijden. Lees verder

Oceans

Als de aftiteling over het scherm rolt, besef je pas echt wat voor een massieve onderneming het filmen van Océans moet zijn geweest. Gedurende een tijdspanne van vier jaar reisden de makers van deze documentaire alle continenten af en filmden tijdens maar liefst zeventig expedities onder andere rond de kusten van Madagaskar, Nieuw-Zeeland en Antarctica. Het eindresultaat is niets minder dan indrukwekkend en vormt een nieuwe standaard voor natuurdocumentaires. Lees verder

Mother (Madeo)

Mother is de nieuwste film van Joon-ho Bong, het brein achter het vermakelijke The Host en het ijzersterke Memories of Murder waarmee hij internationaal naam maakte. Bong toonde zich in deze films een meester in het mengen van genres en het verfrissende gebruik van plottwists die écht verrassen en je op het puntje van je stoel houden. Met Mother zet hij deze winnende reeks voort: de film blijft tot het laatste moment intrigeren en geen moment is deze perfect uitgebalanceerde mix van misdaadkomedie, thriller, drama en mysterie voorspelbaar. Lees verder

De gelukkige huisvrouw

Schrijfster Heleen van Royen debuteerde in 2002 met het semiautobiografische De Gelukkige Huisvrouw. Het werd vertaald in zes talen, bewerkt tot een toneelstuk en dus kon een verfilming niet uitblijven. Er werd door de producenten een gok genomen door Antoinette Beumer haar debuut te laten maken als regisseuse, maar met de cast werd op safe gespeeld: Carice van Houten is de ongelukkige huisvrouw, op een manier zoals alleen zij dat kan.
Lees verder

Crazy Heart

Het eerste wat door mijn hoofd spookte na afloop van Crazy Heart was een hernieuwde waardering voor The Wrestler. Parallellen tussen de twee films, die beide gaan over een voormalige ster die probeert zijn carrière nieuw leven in te blazen, liggen voor het oprapen. Waar The Wrestler, naast een formidabele acteerprestatie van Mickey Rourke, echter ook als film erg veel te bieden had, leunt Crazy Heart wel heel erg op zijn hoofdrolspeler, de terecht met een Oscar bekroonde Jeff Bridges. Lees verder

De helaasheid der dingen

Nederland heeft niet de grootste filmindustrie ter wereld, daar zijn wij ons terdege van bewust. Waar de Nederlandse film echter als klein gezien kan worden, is de Belgische filmindustrie met recht minuscuul te noemen. Slechts negen films van Belgische bodem verschenen er in het afgelopen jaar, zeven in het jaar daarvoor. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de verfilming van een succesvol en bekroond boek als De Helaasheid der Dingen door de regisseur van Dagen Zonder Lief met veel enthousiasme gepresenteerd wordt. Als deze film dan ook nog de Prix Art et Essai op het filmfestival van Cannes wint, is het feest compleet en een Oscarinzending voor beste niet-Engelstalige film het logische gevolg. Helaas weet de film niet aan alle verwachtingen te voldoen. Lees verder

Into the Wild

Naomi Dorré
Gevierd acteur Sean Penn is eveneens een verdienstelijk regisseur. Met Into the Wild levert hij zijn vierde speelfilm af. Het is een drama, gebaseerd op het waargebeurde avontuur van Christopher McCandless (Emile Hirsch), een pasafgestudeerde jongen die zonder bezittingen de wildernis intrekt. Teleurgesteld in zijn ouders en de leugens van de moderne maatschappij gaat hij op zoek naar de waarheid in zichzelf. Lees verder

Un prophète

Het gevangenisdrama Un Prophète won vorig jaar in Cannes de Grand Prix en wist binnen vijf weken ruim een miljoen Franse bezoekers naar de bioscoop te trekken. Dat dat volkomen begrijpelijk is, kunnen we nu gelukkig ook hier zien. Of beter: ervaren, want Un Prophète is een film waar je volledig in op kunt gaan. Het realistische verhaal wordt rauw maar prachtig gestileerd in beeld gebracht en tegelijkertijd regelmatig onderbroken door bizarre droomsequenties en vervreemdende effecten. Omdat Audiard dit alles prima in balans weet te houden, is de film uitermate geslaagd te noemen en kan nu reeds worden bijgeschreven in de beste-film-van-het-jaarlijstjes. Dat het scenario zo nu en dan wat rammelt, is slechts een onbenullige kritische noot. Lees verder

My Summer of Love

Brigitte van Meurs
De zestienjarige Mona ziet haar toekomst zo: "Ik ga werken in een abattoir, trouwen met een foute man, probleemkinderen op de wereld zetten en wachten op de menopauze. Of kanker." Terwijl Mona op haar motorloze brommer een ritje maakt door een zonnig Engels landschap, ontmoet ze Tamsin, een verwend rijkeluiskind dat dweept met Edith Piaf. Er ontstaat een broeierige vriendschap. Lees verder

Volver

Brigitte van Meurs
In de films van Pedro Almodóvar (Todo sobre mi madre, Hable con ella, La mala educación) spelen sterke vrouwen de hoofdrol. Dat is in Volver niet anders. Toch verschilt Volver van zijn onconventionele voorgangers. In de nieuwste film staat namelijk een traditionele familie centraal. Drie generaties vrouwen die worstelen met hun verleden en elkaar. Zo is de centrale figuur Raimunda (Penélope Cruz) nog niet klaar met haar overleden moeder. Lees verder

Bin-jip

Kim Ki-duk heeft de filmmakersregel show, don't tell wel heel letterlijk genomen. Zijn negende film Bin-jip bevat uitzonderlijk weinig tekst. De regisseur vertelt zijn verhaal in beelden en blikken, en dat is intrigerend, net als het gegeven dat de hoofdpersoon inbreekt in veelal luxueuze huizen, maar nooit iets meeneemt. Lees verder

Spirited Away

Feije Riemersma
De Japanse regisseur Hayao Miyazaki wordt door velen beschouwd als de absolute grootmeester onder de animatiefilmmakers. In ons land hebben we dat nog nauwelijks kunnen controleren, want zelfs Princess Mononoke (1997), die tot voor kort als het topstuk uit z`n oeuvre werd beschouwd, heeft slechts in een paar Nederlandse bioscopen gedraaid. Z`n laatste werk heet Spirited Away, en is een magische vertelling over een 10-jarig meisje dat terecht komt in een schaduwwereld vol wonderlijke schepsels. De film - die sterk doet denken aan Alice in Wonderland- won onder meer de Oscar voor beste animatiefilm en de Gouden Beer in Berlijn. Lees verder

Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Eveline Hagenbeek
Scenario`s van de hand van Charlie Kaufman vallen op door hun bizarre uitgangspunten. Wie anders kan bedenken dat er ergens in een kantoor een verborgen deur is die leidt naar de psyche van John Malkovich? En wie verzint zijn eigen tweelingbroer en stopt beide personages in een film over een scenarioschrijver met de naam Charlie Kaufman en een writer`s block? Eternal sunshine of the spotless mind, een komedie met een sterrencast, is minstens zo bizar. Lees verder

Bright Star

Waarschuwing: slechts voor echte romantici. Het zou zomaar op de poster kunnen staan van Bright Star, de nieuwste film van Jane Campion. Dit is een film over De Liefde, met hoofdletters geschreven, en dat zal ongetwijfeld mensen afschrikken die de laatste jaren gewend zijn geraakt aan de vele Amerikaanse romantische komedies, waarin alles uiteindelijk goed komt. Wie daar voorbij durft te kijken, krijgt een hartverscheurend mooi portret van twee mensen die zoveel van elkaar houden dat het meer pijn dan geluk oplevert. Want dat is wat echte liefde ook kan zijn. Lees verder

Up In The Air

Waar te beginnen met het beschrijven van de genialiteit van Up in the Air? Bij het griezelig actuele tijdsbeeld dat de film schetst? Bij het scherpe scenario van Jason Reitman? Of toch bij de geweldige George Clooney in de hoofdrol? Het is een vraag die door iedereen anders beantwoord zal worden, maar een ding is zeker: Up in the Air is een van de beste Amerikaanse films in tijden en een bewijs dat uit Hollywood nog steeds fantastische films kunnen komen. Lees verder

Le Concert

Sovjet-Unie in de jaren zeventig van de vorige eeuw. De periode van de Grote Stagnatie viert hoogtij onder de zielloze leiding van Leonid Brezjnev. De KGB is oppermachtig en de Joden zijn staatsvijand nummer één. Andreï Filipov, de befaamde dirigent van het Bolsjoi Orkest, weigert de Joodse orkestleden te ontslaan en roept daarmee de woede van de autoriteiten over zich af. Het orkest wordt ontbonden en Filipov eindigt als de schoonmaker van zijn geliefde Bolsjoi theater. Dertig jaar later onderschept hij een fax uit Parijs met de uitnodiging een concert te komen geven in het beroemde Théatre du Châtelet en ziet hij zijn kans schoon zich te wreken op de autoriteiten voor de gebeurtenissen uit het verleden. Dit gegeven vormt het uitgangspunt voor het lichtvoetige Le Concert. Lees verder

The Road

Waar schrijver Cormac McCarthy de wereld met No Country for Old Men al enigszins naargeestig beschreef, ging hij met zijn meesterwerk The Road nog een stuk verder. Deze wereld is voor niemand geschikt; niet voor oude mensen, maar ook niet voor jonge. Het hoe en waarom van de verwoesting van de wereld is in The Road niet eens meer een vraagstuk van belang. De gruwelijke nasleep, daar gaat het om. De sterke, fragmentarische structuur van het boek is in de film gehandhaafd. De impact is, mede door het ijzersterke acteerwerk en de prachtige beelden, misschien wel versterkt. Lees verder

Komt een vrouw bij de dokter

Een overmaat aan expliciete seks, slecht geschreven dialogen en houterig acteerwerk. We kennen allemaal de vooroordelen die aan de Nederlandse film kleven. En laten we er vooral niet omheen draaien: Komt Een Vrouw bij de Dokter heeft alle ingrediënten in zich om deze vooroordelen opnieuw te bevestigen. De vrouw met borstkanker en de man die dwangmatig vreemdgaat staan garant voor een overdosis borsten en seks. En de totaal onervaren Reinout Oerlemans zou dan de rest kunnen verpesten. Gelukkig kunnen mensen en films ons verrassen, want Komt Een Vrouw bij de Dokter slaagt op vrijwel alle fronten met vlag en wimpel. Iets meer durf in het negeren van Kluun had alleen nog wel gemogen. Lees verder

A Serious Man

In feite maken de gebroeders Coen keer op keer dezelfde film. Bijna al hun films gaan over sympathieke, vaak ietwat dommige figuren die door domme beslissingen (of een speling van het lot) tot over hun nek in de problemen geraken. Denk aan The Dude in The Big Lebowski of aan Llewelyn Moss in No Country for Old Men. Ook in A Serious Man wordt dit beproefde concept door de Coens trouw gevolgd. De uitvoering ervan is echter zo goed en de context zo origineel dat een herhaling van zetten geen moment dreigt en A Serious Man al snel uitgroeit tot een van de hoogtepunten in een al zeer indrukwekkend oeuvre. Lees verder

Nobody Knows

Brigitte van Meurs
Een vrouw verhuist met haar twaalfjarige zoon naar een appartement in Tokio. Als de huisbaas uit zicht is, worden grote koffers opengeritst en komen nog drie kinderen tevoorschijn. Niemand weet dat Akira een halfbroertje en twee halfzusjes heeft. Zoals ook niemand in de gaten heeft dat moeder hen aan hun lot overlaat. Kan het schrijnender? Lees verder

The Expendables

Sylvester Stallone was in de jaren zeventig en tachtig een superster, vooral dankzij zijn Rocky- en Rambo-films. In de jaren negentig verdween hij naar de minder zichtbare regionen van de sterrenhemel, maar halverwege het afgelopen decennium maakte 'Sly' een onwaarschijnlijke comeback met een zesde Rocky, waarin hij heel slim inspeelt op de nostalgische verlangens van zijn publiek. Vervolgens kwam hij ook nog met een nieuwe Rambo en nu is er The Expendables: een postmoderne jarentachtig-B-film waarbij hij nog schaamtelozer gebruik maakt van de nostalgie van de kijker. Het werkt verdomd goed. Lees verder

Cold Souls

Aan de basis van Cold Souls staat een droom van regisseuse Sophie Barthes waarin Woody Allen door het lint gaat als hij erachter komt dat zijn ziel een kikkererwt is. De hoofdrol ging uiteindelijk niet naar Allen, maar naar Paul Giamatti. Als er namelijk iemand is van wie wij direct geloven dat hij last heeft van een drukkende ziel is hij het wel. En dus mag Giamatti in de huid kruipen van, jawel, Paul Giamatti. Lees verder

Copie conforme

Een man en een vrouw ontmoeten elkaar in een klein Toscaans dorpje en beginnen een gesprek. Zo bedrieglijk eenvoudig is de premisse van Copie Conforme, het nieuwste project van gelauwerd Iraanse regisseur Abbas Kiarostami. Eenvoudig is de film echter allerminst. Kiarostami speelt in zijn nieuwste film een filosofisch spel op hoog niveau en alhoewel dat de film soms meer tot een intellectuele exercitie dan een echte speelfilm maakt, blijft het geheel wel bijzonder interessant. Lees verder

The Ghost Writer

Iets actueels, iets persoonlijks. Dat lijkt Polanski's insteek te zijn geweest bij The Ghost Writer. De manier waarop de Engelse ex-premier Adam Lang onder vuur komt te liggen, heeft verdacht veel overeenkomsten met Polanski's eigen problemen door de dertig jaar oude aanklacht van de Amerikaanse overheid inzake een zedendelict. Polanski werd in september vorig jaar gearresteerd in Zwitserland en zou uitgeleverd gaan worden aan de Verenigde Staten. In zijn cel, en ook tijdens zijn 'huisarrest' toen hij op borgtocht vrij was, werkte hij gewoon door aan zijn nieuwste film. Een politieke thriller op z'n Polanski's. Lees verder

C’est déjà l’été

Regisseur Martijn Maria Smits deed vorig jaar mee met de One Night Stands, een serie middellange televisiefilms voor beginnende filmmakers. In Anvers, waarmee hij meteen een Gouden Kalf won, liet hij de sombere sfeer van ploeterende arbeidersgezinnen zien. In C'est Déjà L'Été, zijn eerste volle speelfilm, zet hij deze lijn voort. De speelduur is dubbel zo lang, waarmee het de kijker ook dubbel zo ongemakkelijk en benauwd wordt gemaakt. Lees verder

Yo, también

"Door jou voel ik me normaal", zegt Daniel op een zeker moment tegen Laura. De hechte vriendschap tussen de twee wordt door hun collega's flink bekritiseerd. Daniel heeft namelijk het syndroom van Down. Het Spaanse Yo, También (Ik, ook) maakt op intrigerende wijze voelbaar dat ieder mens recht heeft op dat kleine beetje geluk in de liefde. Daarbij horen ook ieders menselijke onvolkomenheden, handicap of niet. Waarom zou je dus normaal willen zijn? Lees verder

Mères et filles

Audrey is op vakantie in haar geboortestadje in Frankrijk. Bij het bezoek aan haar ouders wordt al snel duidelijk dat er onderhuidse spanningen zijn die de reden moeten zijn geweest dat ze jaren geleden al naar Canada verhuisde. Hoe die spanningen zijn ontstaan wordt langzaam duidelijk in een overtuigend, maar vrij oubollig psychologisch drama. Lees verder

Le Refuge

Verlangen en dood. De twee belangrijkste thema's in het oeuvre van regisseur François Ozon. Het liefst werkt hij deze thema's uit vanuit het perspectief van vrouwen. In 2003 leverde dit Swimming Pool op, zijn beste film tot nu toe. De dood als thema hield Ozon zo bezig dat hij er zelfs een trilogie over maakte. Deze begon in 2000 met Sous le Sable, waarin een vrouw moeite heeft haar overleden man te vergeten. Het tweede deel, Le Temps Qui Reste, zag het licht in 2005. De focus lag dit keer bij een man met terminale kanker die het hier logischerwijs erg lastig mee had. En tien jaar na het eerste deel komt de trilogie nu ten einde met Le Refuge. Het is een sterke afsluiter, maar ook een welkome afsluiter. Het is hoog tijd dat Ozon nieuwe thema's aansnijdt. Lees verder

El último verano de la Boyita

Wanneer de jonge Jorgelina via haar wat oudere zus in aanraking komt met de puberteit, is zij daar allesbehalve content mee. Het is vooral verwarrend, irritant en lastig. Wanneer haar vader voorstelt om het huis en haar puberende zus voor een aantal weken te verlaten en af te reizen naar een boerderij op het platteland, stemt ze direct in. Vooral omdat het een plek is waar ze alle vrijheid heeft om buiten te spelen en te genieten van de ruimte. Eerst alleen, maar steeds vaker met Mario, een stille en in zichzelf gekeerde jongen. Lees verder

Iep!

The Stones, Shine A Light

Naomi Dorré
"Hé Clinton, I feel bushed", grapt Keith Richards als hij even daarvoor de hand van de ex-president heeft geschud. De Stones bestaan sinds het begin van de jaren zestig en wie toen zou beweren dat een voormalig Amerikaans staatshoofd meer dan veertig jaar later het een eer zou vinden om hen te spreken, zou voor gek zijn verklaard. Zeker als je bedenkt dat diezelfde ex-politicus vervolgens deelneemt aan een - nog steeds - uitzinnig publiek dat komt voor een rockshow van vier zestigplussers. Lees verder

Ondine

Het is alweer jaren geleden, maar bij het zien van Ondine galmen de woorden weer door mijn hoofd. "Contact between the human world and the mer world is strictly forbidden. They're dangerous. Do you think I want to see my youngest daughter snared by some fish eater's hook?" De waarschuwende woorden van de vader van Ariel in de Disneyklassieker The Little Mermaid zouden elk moment ook in Ondine uitgesproken kunnen worden. Als de Ierse visser Syracuse in zijn netten namelijk een mooie vrouw treft, wijst alles erop dat hij een zeemeermin heeft gevangen. En dat dat alleen maar voor problemen kan zorgen, weten sinds The Little Mermaid zelfs de kleinsten onder ons. Lees verder

Agora

Het afgelopen filmjaar heeft bewezen dat het nog steeds kan; epische Europese films met een budget van tientallen miljoenen euro's, die in uitvoering weinig tot niets onderdoen voor het grote Hollywood. Een paar weken terug ging in Nederland het peperdure Italiaanse Baarìa in première en deze week komen er zelfs twee grote Europese films uit. Mr. Nobody van de Belgische regisseur Jaco van Dormael en het Spaanse Agora, een film die niet alleen visueel weet te overdonderen maar ook inhoudelijk een onvergetelijke indruk achterlaat. Lees verder

Three Miles North Of Molkom

Ieder jaar vindt in de bossen van het Zweedse Ängsbacka (drie mijl ten noorden van Molkom) een bijzonder festival plaats. Het No Mind Festival is een ware happening, een speelplaats voor volwassenen, een plek waar grote dingen gebeuren. Voor de nuchtere Hollander vooral een plaats waar een stel hippies bijeenkomt om met bomen en elkaar te knuffelen. In de documentaire Three Miles North of Molkom volgen we een aantal bezoekers van het festival, wat resulteert in een heel aardig en soms uitermate grappig beeld van deze personen. Doordat ze zich zo openstellen, komen we een hoop te weten over hun persoonlijke levens, al zijn die niet altijd even interessant. Lees verder

Millennium 3: Gerechtigheid

Trilogieën zijn een bijzonder onderdeel van de filmwereld. Een aantal van de beste films maken deel uit van een trilogie en vaak is de kracht van een trilogie groter dan die van de individuele films. Trilogieën kunnen echter ook veel teleurstelling opleveren: als deel één sterk is, is er de hoop dat de twee volgende delen net zo sterk zullen zijn. Een verwachting die veelal niet ingelost wordt. Zo ook bij de verfilming van de boekentrilogie van Stieg Larsson. Millennium: Mannen Die Vrouwen Haten, het eerste deel, was opvallend sterk, met krachtige personages, een goed, boeiend verhaal en leuke aanvullende actie. In deel twee was die actie niet langer bijkomend, maar bepaalde ze grotendeels de film, waardoor deze lang niet zo intrigerend was als deel één. Gelukkig herpakt de serie zich enigszins met deel drie en komt het tot een waardige afsluiting. Lees verder

Nowhere Boy

John Lennon, een begrip waar een heel tijdperk mee te omschrijven is en een man die naar eigen zeggen in zijn hoogtijdagen populairder was dan Jezus. Over de frontman van The Beatles zijn al vele films gemaakt, maar Nowhere Boy hoort daar niet echt bij. Nowhere Boy gaat over de jeugd van John Lennon, toen de muzieklegende nog ver te zoeken was en John nog gewoon een vervelende arrogante puber. Van sommige muzikanten ga je de muziek meer waarderen met meer kennis over hun verleden, maar John Lennon is hier helaas niet één van, waardoor Nowhere Boy zeker voor Beatlesliefhebbers geen verplichte kost is. Lees verder

Contracorriente

De bewoners van het Peruaanse dorpje in Contracorriente begraven hun doden niet, ze kieperen ze op rituele wijze in zee. Deze halfinheemse, halfkatholieke ceremonie zorgt ervoor dat de geest van de dode in kwestie rust vindt en niet gaat dwalen. In dit traditionele vissersgehucht lijkt het nog lang geen 2010. Tot regisseur Javier Fuentes-Léon achteloos de romance tussen de getrouwde visser Miguel en de moderne, homoseksuele kunstenaar Santiago in beeld slingert. Lees verder

Air Doll

De Japanse regisseur Hirokazu Koreeda brak in 1998 door met zijn tweede film, After Life, over twee mensen die overledenen helpen bij het uitzoeken van één herinnering die ze naar de hemel mogen meenemen. Maar Koreeda kreeg pas echt naam en faam toen hij in 2005 zijn vierde film afleverde: Nobody Knows. Deze film, over vier kinderen die in een klein appartement moeten overleven zonder hun afwezige moeder, was een internationale hit binnen het arthousecircuit. Inmiddels heeft hij vorig jaar met Air Doll zijn achtste film gemaakt en deze verschijnt nu ook bij ons in de bios. Lees verder

Bardsongs

Wie een blik werpt op de cast van Bardsongs zal daar geen bekende namen aantreffen. Dat is niet verwonderlijk, want het grootste gedeelte is letterlijk van de straat geplukt. Sommigen hadden zelfs nog nooit in hun leven een camera gezien. Het zegt iets over de vastberadenheid waarmee Sander Francken, de regisseur van Papa's Song, aan het werk is gegaan om bij ons een radertje in het hoofd te laten draaien. Bardsongs biedt namelijk een wereldse kijk op geluk, kennis en het luisteren naar je eigen hart. Hoeveel we in uiterlijk ook van elkaar verschillen, de universele thema's verbinden ons en maken van ons allemaal een mens. Lees verder

Predators

In 1987 maakte John McTiernan (Die Hard) de van het machismo druipende actiethriller Predator. Hierin werd een team Amerikaanse militairen - onder leiding van Arnold Schwarzenegger - in de Zuid-Amerikaanse jungle opgejaagd en uitgemoord door een buitenaards wezen. Drie jaar later maakte een soortgenoot amok in een door bendeoorlogen geteisterd Los Angeles en bestreed Danny "I'm too old for this shit" Glover hem. Predators volgt nu op die twee films, en negeert de veel verguisde Alien vs. Predator films. Het niveau van het origineel wordt niet gehaald, maar dit nieuwe vervolg kan zich best meten met de tweede film uit 1990 en is eigenlijk zelfs een slag beter.

Lees verder

Il y a longtemps que je t`aime

Naomi Dorré
De succesvolle Franse schrijver Philippe Claudel besloot na het maken van verschillende scriptbewerkingen om zelf op de regisseursstoel te gaan zitten. Speciaal voor film creëerde hij een verhaal over twee zussen die elkaar opnieuw moeten leren kennen nadat één van de twee vijftien jaar in de gevangenis heeft gezeten. Voor de hoofdrollen koos hij de Franse Elsa Zylberstein en de Engelse Kristin Scott Thomas, met name deze laatste keus blijkt een goede zet. Lees verder

Soul Kitchen

Het idee voor Soul Kitchen had Fatih Akin al in zijn hoofd na het immense succes van zijn intense migrantendrama Gegen die Wand. De angst om zo'n succesvolle arthousefilm, onder meer bekroond met de Gouden Beer in Berlijn, op te volgen met een lichtvoetige komedie weerhield hem er echter van Soul Kitchen te maken. In plaats daarvan maakte hij het zo mogelijk nog zwaardere en nog betere noodlotsdrama Auf der Anderen Seite. Pas toen achtte hij de tijd rijp voor deze film, in de wetenschap dat het maken van een goede komedie veel moeilijker is dan het maken van een goed drama. Lees verder

Young@Heart

Naomi Dorré
Een documentaire over een seniorenzangkoor met een gemiddelde leeftijd van tachtig dat voornamelijk popmuziek op het repertoire heeft, moet haast wel slagen. De Britse regisseur Stephen Walker maakt dan ook dankbaar gebruik van zijn goed gevonden onderwerp. Hij filmde twee maanden lang de Amerikaanse zanggroep Young@Heart onder leiding van vijftiger Bob Climan, waarin de leden een nieuwe reeks nummers instuderen voor een komende tour. Het resultaat is een hartverwarmend en soms hartverscheurend kijkje in het leven van de energieke hoogbejaarde zangers. Lees verder

As It Is in Heaven

Brigitte van Meurs
Wuivend graan, een viool, pestende kinderen, zo zag de jeugd van de succesvolle dirigent Daniel Daréus eruit. Die ettertjes weten niet eens dat het Dareus was die ze in elkaar plachten te slaan. Sinds zijn vijftiende gaat hij door het leven met een andere naam. Zelfs als hij jaren later terugkeert naar zijn geboortedorp, rinkelt er geen belletje bij zijn vroegere dorpsgenoten. Lees verder

The Imaginarium of Dr. Parnassus

Terry Gilliam heeft een indrukwekkend oeuvre. Hij begon ooit als animator bij Monty Python's Flying Circus, regisseerde vervolgens de films van deze groep komedianten en begon daarna een eigen carrière als regisseur. Met titels als Brazil, The Fisher King, Twelve Monkeys en Fear & Loathing in Las Vegas onderscheidde hij zich als een originele auteur met een geheel eigen visuele stijl en kenmerkende fantasie. Het afgelopen decennium leek hij de weg echter kwijt te zijn met een project dat hem uit handen werd genomen door de studio (The Brothers Grimm) en een persoonlijk project waar alleen echte diehardfans mee uit de voeten konden (Tideland). Maar nu, op de valreep, is hij weer in topvorm met zijn beste film in jaren. Lees verder

Symbol

Symbol is één van de verrassendste, origineelste en grappigste films van het jaar. De maffe humor en absurde situaties zorgden eerder dit jaar op het Internationaal Film Festival Rotterdam en Imagine (het voormalige Amsterdam Fantastische Film Festival) voor veel lachsalvo's en hoge beoordelingen. Nu gaat de film op initiatief van de bioscoop Lumière te Maastricht op tournee langs diverse filmhuizen (op de website van Lumière Cinema Maastricht is te vinden waar en wanneer). Een goede actie, want Symbol verdient meer aandacht en toeschouwers.
Lees verder

The Barefoot Contessa (re-release)

De keerzijde van roem vormt een dankbaar thema voor Joseph L. Mankiewicz om de Amerikaanse droomfabriek eens kritisch onder de loep te nemen. Vol weelderige kostuums en exotische locaties geeft The Barefoot Contessa, dat het Filmmuseum nu in een vernieuwde restauratie uitbrengt, een aardig beeld van Hollywood in de jaren vijftig. Zelfs het talent van Mankiewicz en sterren Ava Gardner en Humprey Bogart kunnen echter niet verbloemen dat de film een wel heel oppervlakkig verhaaltje vertelt. Lees verder

Micmacs (à tire-larigot)

Het gebeurt zeer zelden dat een film erin slaagt van begin tot eind een glimlach op je gezicht te toveren. Een film die je meeneemt naar een wereld die zo heerlijk vreemd is dat je er gelijk naartoe wilt. Die je de ene seconde onbedaarlijk hard doet lachen en niet lang daarna met een brok in de keel achterlaat. Micmacs à Tire-Larigot is zo’n film. Het is de langverwachte terugkeer van Jean-Pierre Jeunet, de enige regisseur die zo’n heerlijk vreemde, maar ook lieve film had kunnen maken. Lees verder

Baarìa

"Waarom ziet heel de wereld de Sicilianen toch als zo'n heethoofdig volk"? vraagt Pietro Torrenuova tegen het einde van Baaria aan zijn vader Peppino. "Omdat we de hele wereld willen omarmen, maar onze armen altijd net te kort zijn", antwoordt hij. Het is een perfecte samenvatting van dit tweeënhalf uur durende epos, een bijzonder ambitieuze film die aan de hand van een persoonlijke familiekroniek de ontwikkeling van Italië van de jaren dertig tot tachtig probeert samen te vatten. Lees verder

Invictus

De voormalig ‘zwijgende cowboy’ Clint Eastwood maakt met Invictus zijn eerste film over een politiek-historisch figuur: Nelson Mandela. Hij stuurt de film die begint als een politiek drama echter steeds meer in een richting die je niet direct zou verwachten: die van het klassieke sportmelodrama. Eastwood laat vervolgens wel zien als regisseur beide genres tot in de puntjes te beheersen.
Lees verder