Herrieschopper en gitarist Dewey Finn wil tegen elke prijs de Battle of the Bands, een wedstrijd voor rockbands, winnen. De bandleden gooien hem echter uit de band.
Dewey zit zwaar in een dip in zijn huis, waarvan de huur ook al maanden niet betaald is. Als er voor zijn huisgenoot Ned een telefoontje komt met een aanbod om in te vallen als leraar, doet Dewey zich voor als Ned en begint met lesgeven op de prestigieuze Horace Green lagere school. Het pietluttige en strenge schoolhoofd Mullins observeert hem met argusogen. Dewey heeft dan wel geen kaas gegeten van lesgeven, hij weet de kinderen van groep zeven op zijn manier wel zelfvertrouwen te geven. Wanneer hij ze bij toeval iets klassieks hoort spelen tijdens de muziekles, is hij vastbesloten om de jonge, begaafde muzikantjes om te vormen tot een spetterende rockband.
108
Engels
Verenigde Staten / Duitsland
Kleur
2003
Brigitte van Meurs
School of Rock is de stoere pendant van The Fighting Temptations (die film met r&b-zangers Beyoncé Knowles over een hopeloos kerkkoor dat een gospelcompetitie moet winnen). Het muzikale middelpunt van School of Rock is Jack Black, de humoristische, dwaze dikkerd van de band Tenacious D, van wie je je blijft afvragen of hij vooral een komische rocker is of toch meer een rockende komiek.
Het verhaal, van de hand van Mike White (The good girl en Orange county, 2002), is allesbehalve bijzonder, sterker nog, de film heeft veel weg van eerdergenoemde r&b/gospelfilm (nog steeds te zien in de Nederlandse bioscopen). School of Rock moet het hebben van de humor en van hoofdrolspeler Black; een combinatie die gelukkig heel aardig uitpakt. Maar hoe recalcitrant het karakter van Jack Black ook is, scenarist White en regisseur Richard Linklater (Tape, 2001) werkten keurig volgens het Hollywood-stramien. Ook op muzikaal gebied brengt School of Rock niets nieuws; verder dan artiesten die we jaarlijks in de top-zoveel-allertijden horen (Led Zeppelin, AC/DC) komen de filmmakers niet.
School of Rock is stukken leuker dan The Fighting Temptations, maar laten we niet overdrijven. Jack Black is een geestige rockartiest, maar dat is niet genoeg: de film mist de rebellie die juist kenmerkend is voor de rock-`n-roll.