De naïeve assistente van de hoofdredactrice van een modeblad wordt meegezogen in de ratrace van de modewereld.
109
Engels
Verenigde Staten
Kleur
2006
Eveline Hagenbeek
Degenen die het boek van Lauren Weisberger hebben gelezen en uitkijken naar de film komen zeker niet bedrogen uit. De verfilming blijft qua plotlijnen niet helemaal trouw, maar de belangrijkste ingrediënten zitten er uiteraard in. De krankzinnige werkomstandigheden bij het modeblad Runway, de hectiek en natuurlijk de duivelse hoofdredactrice Miranda Priestly, door Meryl Streep heerlijk neergezet als een dictatoriale Cruella de Ville.
Die vervreemding uit zich vooral in haar transformatie van doorsnee meisje naar goedgeklede fashionista. De mooiste designersoutfits passeren de revue. Ook Meryl Streep ziet er in elke scène prachtig uit. Voor haar personage mixt ze arrogantie met bijpassende verveling en uit ze al haar bevelen met een kil en lijzig stemmetje. Slechts in één scène, die niet in het boek voorkomt, toont ze haar kwetsbare kant. Het lijkt alsof deze speciaal voor Meryl is toegevoegd om haar divarol een extra laag te geven en haar zoveelste Oscarnominatie veilig te stellen.
Erg fijn is dat de scenarist een hele serie vileine oneliners aan het scenario heeft toegevoegd. De meeste komen uit de mond van art-direcor Nigel ( goed gecaste Stanley Tucci) die zinnen spuwt als "You desperately need Chanel" en "Don't make me feed you to the modelsÂ". Anne Hathaway tenslotte houdt zich goed staande in al het modegeweld en zet Andrea sympathiek en geloofwaardig neer.